Weglopers en beenplakkers

      2 Reacties op Weglopers en beenplakkers

Wij hebben twee heel verschillende kindjes. Meestal gaat dat zo, dus ook bij ons.

Marie is een beenplakker en hangt bijgevolg dus vaak aan mijn been. Soms doet ze dat om bescherming te zoeken tegen haar broer wanneer die wild om haar heen zit te springen, maar meestal wil ze gewoon alleen maar dichtbij mij zijn. In haar 16 maanden oude leventje voert mama zonder twijfel de boventoon. Ik geniet daar wel van moet ik zeggen. Maar het is ook niet altijd handig als je terwijl het eten moet maken, de was wil plooien of wat wil opruimen. Want zo’n baby aan je been, dat stapt niet zo gemakkelijk. Als ik haar op de grond zet in een ruimte met andere mensen, heb ik steevast een baby aan mijn been, want een beetje verlegen en onzeker, dus is mama de houvast. Maar zelfs als ze wat gewend is en op verkenning gaat, gebeurt alles wat ze doet op een rustige manier.

Aan mijn been plakken, dat heeft Emil nooit echt gedaan. Emil is een wegloper. Als peuter al was hij een wervelwind van zodra hij op de grond werd gezet. Weglopen deed hij sowieso, je wist alleen nooit in welke richting. Dicht bij mama en papa blijven was niet zijn prioriteit. Ondertussen is hij groot genoeg om hem alleen naar de speeltuin te sturen als we eens op restaurant gaan en is dat weglopen al geminderd, al zit het er nog steeds in. Op een onbewaakt moment kan het gebeuren dat je hem opeens de andere kant ziet uitrennen en hij zonder omkijken in een massa verdwijnt. Hem meenemen naar een kleding- of schoenenwinkel ontaardt sowieso in een kleuterjacht en geruzie en dient absoluut zoveel mogelijk vermeden te worden.

Het is dus even wennen aan zijn kalme zus, die we kunnen laten rondwandelen wanneer wij rustig een terrasje doen, want ze gaat nooit ver weg. Wat een verademing om niet meer alleen aan een tafeltje te moeten zitten terwijl manlief de achtervolging inzet op onze zoon. En wie weet leren ze nog van elkaar dat een beetje avontuur best leuk is, als je dat in de buurt van mama en papa beleeft.

2 thoughts on “Weglopers en beenplakkers

  1. upje

    Hier is het andersom! Wat een shock zeg … Kasper bleef altijd dicht bij ons en is in zijn 3,5 jaar nog maar 1x 'weggelopen'. Dat wil dan zeggen dat hij in de Delhaize niet alleen het gevraagde toertje rond het rek van de koeken deed, maar plots een toer rond álle rekken. Hij deed ook altijd alles rustig en voorzichtig en nu eigenlijk nog. Ik heb me dus zelden zorgen gemaakt over gevaarlijke situaties als ik eens drie seconden (of ok, een kwartier) niet oplette.
    Annabelle daarentegen … die wilt nu al geen handjes meer geven, die holt ervandoor maar kent totaal geen gevaar, ze doet zelfs als je er op staat te kijken de meest geschifte dingen en dat zal er vermoedelijk niet op beteren…

    1. admin Auteur bericht

      Emil was op anderhalf jaar wel een beetje zoals Annabelle precies, dus ik vrees dat je daar nog veel achteraan zal moeten hollen. Gelukkig betert dat ook wel weer… 🙂

Laat een reactie achter op upje Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *