Het avontuur dat ‘leven’ heet

      Geen reacties op Het avontuur dat ‘leven’ heet

Adventure is out there, it’s heading our way
So grab your scarf and goggles, let’s fly!
I’ve mapped out our journey, we’re up here to stay.
A sunset is our home.
A moonbeam we will own.
My Spirit of Adventure is you!

Nooit gedacht dat een big budget-animatiefilm me nog een wijze levensles zou bijbrengen.
Wie op zoek is naar avontuur in het leven (iedereen toch?), niet vergeten: Laat je leven zélf het avontuur zijn.

Opstandig kapsel en andere frustraties

      Geen reacties op Opstandig kapsel en andere frustraties

Mijn kapsel is opstandig! Van zodra het ook maar de minste vochtigheid voelt, begint het als vanzelf te krullen en te draaien, wordt het pluizig en is het natuurlijk niet meer om aan te zien.
Blijkbaar ben ik ook de enige die daar last van heeft, want als ik dan rond me heen kijk, ziet ieders kapsel er onaangeroerd door regen uit. Wellicht zijn er nog wel andere mensen met zo’n opstandig kapsel als het mijne, maar die zijn natuurlijk nooit in de buurt als het míj overkomt.

Andere kleine frustraties die me momenteel tergen:
– de te luide muziek van de bovenburen die vandaag vermoedelijk iets bij IKEA hebben gekocht, want ze zitten al meer dan twee uur op iets te kloppen.
– de koude als ik s’morgens moet opstaan.
– de klamme vochtigheid in onze slaapkamer.
– de lichte vorm van buikgriep die ik blijkbaar heb opgelopen.
– stof op de vloer.
– heel veel mooie kleren in het pashokje meenemen om dan te constateren dat het daarbinnen VEEL te warm is om kleren te passen én dat niets bovendien comfortabel zit of me mooi staat!

Bah!

koffiemond

      Geen reacties op koffiemond

Mag ik even een vriendelijke oproep doen aan mijn koffiedrinkende medemens? Dank u voor uw aandacht…
We drinken allemaal wel eens graag een tasje koffie. Als we een dipje hebben, als we het gevoel hebben dat we wat moe worden of als we gewoon iets willen drinken dat lekker bij ons stukje chocolade of ons koekje past, dan smaakt zo’n kopje koffie wel. Maar mag ik u er attent op maken, lieve koffiedrinker, dat u van koffie zowaar een koffieadem krijgt?
“Een koffieadem” vraagt u?
Ja, een koffieadem! Als u tegen me praat, nadat u zelfs maar één slok van uw kopje gedronken hebt, dan ruikt uw adem al naar koffie. Ja echt hoor! Misschien was u zich daar niet van bewust, maar het is wel écht zo. Nu kan ik wel genieten van de geur van verse koffie, als ik een gezellige “oma-tea-room” binnenkom, maar niet als die geur vanuit uw mond komt.
Mag ik u daarom vriendelijk verzoeken om, als koffiedrinker, altijd wat muntjes te voorzien zodat u na elk kopje koffie uw mond weer fris kan maken? Dat zou ik ten zeerste appreciëren…

Eeuwige piekeraar

      3 Reacties op Eeuwige piekeraar

Ik pieker. Het is geen geheim, want vele mensen weten dit. Ik pieker over alles. Nu moet ik wel zeggen dat dat piekeren de laatste jaren drastisch is verminderd. Waar ik vroeger ook piekerde over kleine, onbelangrijke dingen, merk ik dat die kleine dingen me niet zo veel meer deren. De grote dingen, daar pieker ik nog wel eens over. Dan pieker ik over zaken als “waar wil ik met mijn leven naartoe?”, “Wat is mijn doel?”, “Wat wil ik doen?”. Vragen over het leven. Belangrijke vragen dus. Maar meestal kan ik zelfs zulke dingen ook goed relativeren. Terwijl ik in stilte nadenk over die grote vragen, geniet ik van de kleine dingen van het leven en probeer ik zaken te zoeken waar ik mezelf in kan verliezen. Dank u wel piano en naailessen.

Maar als er dan verandering komt. Oh hemel, dan sla ik weer helemáál aan het piekeren. Want zie je, ik hou niet van verandering. Ooit schreef ik een kort verhaaltje over een wat oudere dame die niet van verandering hield. Toen ik haar beschreef, deed ik dat met lichte spot, en hoewel ik dat personage lichtjes baseerde op iemand die toen mijn pad had gekruist, besef ik nu dat het personage meer op mezelf lijkt dan op die mevrouw in kwestie.

Verandering is akelig. Ik snap niet hoe sommige mensen doorheen grote veranderingen in hun leven kunnen walsen. Zij verhuizen, zij beginnen te werken, zij veranderen van job, en als je hen vraagt: “En, hoe gaat het met je?” zeggen zij spontaan en in gehele vreugde: “Het gaat gewéldig met me.”
Toen ik vorig jaar verhuisde uit het ouderlijke huis was dat een heugelijk gebeuren. Ja, nu kon ik eindelijk een appartementje inrichten, en kon ik zélf bepalen welk eten er op welk tijdstip van de dag op tafel kwam. Maar toen ik eenmaal in mijn nieuwe huisje zat, kon ik alleen maar denken: “Ik wil terug naar huis!”

Nu heeft dat akelige kreng Verandering mijn leven weer helemaal overhoop gehaald. Ik besef dat ik meer van routines hou dan ik eigenlijk dacht. Weg met de routine, binnen met (geloof het of niet) ware paniekaanvalletjes! Tjee, wat ben ik toch een moeilijk mens…

Ik hou niet van verandering. En dat zal nooit veranderen.

Stof, stoffer, stofst

      1 reactie op Stof, stoffer, stofst
Dit zijn ze dan, de stofjes waar ik, als groentje op de naaimachine, spoedig een draagtas uit zal moeten fabriceren. Het resultaat valt hier hopelijk binnen enkele weken te bewonderen.
Als ik al die blogs zie met patroontjes en mooi afgewerkte knuffels, rokjes, mini-jurkjes voor de kindjes, ga ik groen zien van jaloezie, maar beginnen mijn vingers toch ook al te tintelen om er nu eindelijk eens zélf aan te kunnen beginnen! Bij deze, in de startblokken…klaar…vertrekken maar!

Een dag in verrassende vrede.

      Geen reacties op Een dag in verrassende vrede.
Vreemd dagje vandaag, mijn laatste dag bij Standaard Boekhandel. Ik was al blij dat ik een blauwe hemel en een zonnetje zag toen ik deze ochtend de deur uitstapte. Dat grijze weer van gisteren was behoorlijk deprimerend! Zeker ook omdat mijn haar vies begon te worden, en ik door die drukkende “non-warmte” behoorlijk begon te zweten in mijn wollen jurkje.
Maar genoeg over gisteren. Toen voelde ik me maar neerslachtig en nerveus voor wat nú voor me ligt.
Vandaag voel ik me verrassend vredig. Mijn afscheidsfeestje van gisteren heeft mij ook echt een gevoel van afscheid en “dank-u-wel-ik-moet-nu-gaan-het-was-heel-fijn” gegeven.
Wat klanten helpen, telefoons opnemen, nog een laatste keer door de boeken snuisteren, en dat alles met wat rustgevende muziek op de achtergrond. Ondanks de minieme winkelbezetting was dit een dag zonder stress en zonder al te veel collega’s die langslopen en in hun vlucht roepen “laatste dag vandaag hè?!”. Ondertussen heb ik van zowat iedereen al 3 keer afscheid genomen. Niets zo vervelend als uitgebreid afscheid nemen van iemand en succeswensen uitwisselen, om die persoon de volgende dag gewoon weer tegen te komen. Want wat gezegd moest worden is gezegd, dus wat valt er nu nog te zeggen?
Niet dat de vrede van vandaag me minder nerveus maakt voor morgen. Mijn éérste dag, bij Standaard Uitgeverij. Ik heb angsten waarvan ik horen zeggen heb dat het normaal is dat ik ze heb (zoals “Gaat mijn nieuwe werk me bevallen?” “Zullen mijn nieuwe collega’s mij wel leuk vinden?”). Normale angsten dus, die echter niet minder worden omdát ze normaal zijn.
Ik ben dus klaar voor een avondje breinloos vertier. Lange leve VT4!


Hoe ik toch nog dingen afgewerkt krijg

      Geen reacties op Hoe ik toch nog dingen afgewerkt krijg
Voor mensen die er al lang op wachten (niemand denk ik) … Hij is er eindelijk! Vanaf heden is het fotoboek van onze reis naar Finland en Sint-Petersburg een feit. Ik ben echt erg blij met het resultaat (met dank aan de niet geringe bijdrage van Albelli Fotoboeken). Bovendien is ook ons filmpje eindelijk volledig gemonteerd geraakt en ook nog eens op DVD gebrand. Wie deze documentatie in levende lijve aan inspectie wil onderwerpen, geeft maar een seintje. Maar wellicht zal ik het sowieso onder je neus duwen de volgende keer dat ik je zie… Alvast mijn excuses voor een lichte opdringerigheid…

Kleine meisjes worden groot

      Geen reacties op Kleine meisjes worden groot

Omdat mijn nichtje maar één keer 2 jaar wordt, waag ik mij (uitzonderlijk) aan een streepje poëzie.

Als vlindertjes slapen,
en sterren ontwaken,
ben jij de mooiste en helderste Ster.
Die fonkelt en schittert,
en goudkleurig glittert,
die waakt over ons in de donkere nacht.

Dus daarom een kusje
(en wie weet wel een zusje?)
voor een heel bijzondere meid.

Gelukkige verjaardag Sterre!
xxx

Een leven op orde

      Geen reacties op Een leven op orde

Ja, ik weet het! Het is té lang geleden dat ik hier nog iets schreef. Enkele mensen hebben mij er zelfs al attent op gemaakt. En ja, daar heb ik zelf voor gezorgd. Ik heb jullie immers opgedragen om achter mijn veren te zitten. Kwestie van wat externe druk te hebben, dacht ik toen. Maar blijkbaar mist dit soort van externe druk zijn doel.

En wat dan nog! Waarom moet ik hier trouwens enkel maar schrijfoefeningen maken, bedacht ik me plots. Waarom moet ik überhaupt schrijven?! Ik heb immers geen ambities om een gepubliceerd auteur te worden! Van zoiets durf ik al een keertje te dromen, maar wat is daar mis mee? Ik leef op dromen, ik haal kracht uit dromen. Dromen hoeven niet noodzakelijk ook werkelijkheid te worden. Toch?
Mag deze blog niet gewoon een uitlaatklep zijn, waarop ik af en toe wat stoom kan komen afblazen. En wie weet… misschien volgen er nog wel schrijfoefeningen. Geen paniek!

Ik wil het nu over iets anders hebben.

Zonder zwaarwichtig te worden, maar hoe moeilijk is het om je leven op orde te krijgen! Dat gaat dan van zware dingen (die ik gelukkig niet heb in mijn leven, maar sommige mensen ongetwijfeld wel), tot banale dingen als de was doen.

(Ja, de was doen!)

Want ik lijk mij bij momenten soms maar door mijn leven te ploeteren. De wasmand vult zich dan zienderogen met bergen kleren tegelijk, tot er zich zelfs náást de mand een hoopje begint te vormen (waar enkele stofnesten zich al aan beginnen vasthechten). In een poging om orde te scheppen (en ja, ook om een voldoende voorraad ondergoed te verzekeren), begin ik met de was. Eerst een machine voor de kledij. Daarna één voor ondergoed, handdoeken, etc. Chaos in de wasmand ietwat opgelost, droogrek goed gevuld. Zucht van verlichting.

Maar van het droogrek is het nog een lange reis naar de strijkplank, en hop, daar zit de wasmand alwéér barstensvol, is de droogrek nog steeds goed gevuld, en oh ja, er lag nog wat strijk op me te wachten ook. CHAOS!

Terwijl zie ik dat de vloer in mijn woonkamer alweer vuil is (net zoals in de eetkamer, keuken, slaapkamer, badkamer en zelfs het toilet!) Niet zo verwonderlijk als je bedankt dat ik zelden een stofzuiger in de hand heb, maar toch.

Ook mijn haar is niet meer te bedwingen en hoewel ik net naar de kapper ben geweest, lijkt het erop of mijn haar al een jaar geen schaar meer gezien heeft.

Ik heb pas nieuwe kleren gekocht, maar toch heb ik het idee dat ik niets heb om aan te trekken.

Ooit had ik de hoop dat ik in mijn leven een bepaald punt zou bereiken waarop alles perfect in evenwicht zou zijn. Mijn huis zou altijd netjes zijn, mijn was op orde, mijn kapsel in perfecte snit, mijn kledingkast goed gevuld met niets dan mooie kleren. Een leven op orde.

Ha! Hoe naïef!

Maar misschien moet ik toch maar proberen om wat vaker de was te doen…

3 2 1 Schrijf!

      2 Reacties op 3 2 1 Schrijf!

Ik heb ontdekt aan mezelf dat ik dingen die ik mezelf opleg niet lang volhoud. Zo lijk ik mezelf er niet toe te kunnen brengen om op geregelde tijdstippen naar de fitness te gaan (waar ik tenslotte elke maand een niet al te min bedrag voor betaal).
Wat vreemd is, want als ik wél ga, voel ik me fitter, gezonder en ja, ook een beetje trots op mezelf. Zo houd ik het bijvoorbeeld ook niet lang vol om mijn bed kledingvrij te houden. Om één of andere reden verzamelt zich om de zoveel tijd een gigantische kledingberg achteraan op mijn bed, die me dan vreselijk begint te irriteren.
En ja, ik moet bekennen dat ik wel weet wat die reden is: ik ben te lui om elk kledingstuk weer netjes op te vouwen en weg te bergen als ik het niet meer nodig heb en het nog geen tijd is om het te wassen. Daar, ik heb het gezegd! Ik ben lui!
Alleen met wat externe druk ( van een leraar, een baas, omwille van geld, etc.) lijk ik mezelf genoeg te kunnen disciplineren om een lastige taak te volbrengen.

***

Zo ook met schrijven. Want ja, schrijven is een ‘lastige’ taak, zelfs ondanks het plezier dat ik voel terwijl ik het doe en de opluchting die ik voel achteraf als iets wat me zwaar lag van me afglijdt. Zelfs dat kan mij er zelden toe aanzetten om te beginnen met schrijven, laat staan om het consequent te gaan doen in een poging om mijn leven op orde te krijgen. Want ja…schrijven heeft die kracht.

Laat ik nu net een boek gevonden te hebben waarin ik mijn situatie herkende

“For people who make big claims about loving the written word, authors would do almost anything to avoid actually writing those written words. And for the aspiring writer, the work always seems especially impossible. How to begin? Where to begin? How to motivate? How to find discipline when no encouragement of incentive exists?”

Ja! Inderdaad! Nu komen deze woorden ook van een daadwerkelijk schrijfster. Niemand minder dan Elizabeth Gilbert trouwens, die me met haar boek “Eten, bidden, beminnen” op een vreemde manier zo diep geraakt heeft dat ik het gevoel heb er enkele levenslessen bij gewonnen te hebben. Maar goed, een daadwerkelijk schrijfster dus, die geld verdient met het schrijven van woorden, met het samenstellen van zinnen. Iemand die mijlenver van mij verwijderd is. Of toch niet?

***

Er is één soort van boeken waar ik een bijzondere voorliefde voor heb. Boeken waarin auteurs uit eigen ervaring schrijven over een onderneming die ze zichzelf hebben opgelegd, die daar dan ook écht in slagen en hun eigen, waargebeurde verhaal dan eens uitgegeven en verkocht krijgen. Mike Gayle probeert in “The To-Do-List” de rotzooi in zijn leven op te ruimen door op één jaar tijd een 1001-tellende te-doen-lijst af te werken; Elizabeth Gilbert ruimt de rotzooi van haar leven dan weer op door één jaar tijd te maken voor de zoektocht naar zichzelf, wat haar naar Italië, India en Indonesië leidt (“Eten, bidden, beminnen”). Julie Powell is zo gepassioneerd door Julie Child (flamboyante persoonlijkheid die de Britten de Franse keuken aanleerde in “The Art of French Cooking”), dat ze elk recept uit Child’s kookboek maakt en daar verslag van uitbrengt op haar blog. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik Julie Powell’s boek niet echt gelezen heb (ik zag enkel de film), maar dat is even buiten de kwestie.

***

Punt is, dat ik mijn eigen uitdaging wil. Om de rotzooi op te ruimen, zo je wil. Maar vooral om mijzelf te disciplineren. Om te schrijven ook, want dat doe ik graag. Misschien doe ik het niet zo goed, en zijn anderen ook niet echt geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb. Maar ik doe dit dan ook niet voor de “anderen”, maar voor mezelf. Hoewel het wel fijn zou zijn als iemand dit leest en geïntrigeerd raakt door de opdracht die ik mezelf nu zal stellen.

Aan de hand van Caroline Sharp’s “A Writer’s Workbook: Daily excercises for the writing life”, zal ik de komende weken trachten om hier te schrijven. Oefeningen maken om te schrijven, maar ook schrijven over het schrijven zelf. Ik zal zoveel mogelijk mensen op de hoogte stellen van het bestaan van deze blog, zodat toch enkele van jullie, lezers, zullen blijven hangen en me blijven aansporen als de volgende oefening te lang op zich laat wachten. Jullie, lezers, zullen mijn “externe druk” zijn. Wellicht kom ik op de proppen met allerlei excuses: geen tijd, te moe, geen inspiratie. Maar daar hebben jullie, lezers, geen boodschap aan.

Vanaf nu, schrijf ik.