Dag 7 en 8: Hovs Hallar en Malmö

      3 Reacties op Dag 7 en 8: Hovs Hallar en Malmö

Een beetje op goed geluk reden we naar de Westkust van Zweden. We hadden kort iets gelezen over de kliffen van Hovs Hallar, maar wisten niet goed wat daarvan te verwachten. De rotsachtige kustlijn bleek indrukwekkender dan verwacht en hoewel we Marie de hele tijd moesten dragen over steile paadjes (draagzak vergeten thuis…) was het de lange autorit meer dan waard. We hebben al wel door dat wandelen deze vakantie een beetje taboe is voor Emil, dus hebben we gewoon eventjes op de rotsen bij het water gezeten om eens goed uit te waaien. En deden een paar (mislukte) pogingen om een familieselfie te maken…

 

 

Aan de parking was er een hotel/restaurant waar we op Zweedse wijze van smörgåsbord (buffet) deden. Emil was goedgezind vandaag, maar Marie had het lastig. Voordat we vertrokken had ze nog vaccinaties gekregen en ze had (daardoor?) vandaag een beetje koorts. Op het terras van het restaurant liet ze goed van zich horen tot ze uiteindelijk, niet van haar gewoonte, van pure vermoeidheid in mijn armen in slaap viel. Soms vragen we ons af of het wel een goed idee was om met twee kleine kinderen op vakantie te gaan, want het is toch veel gedoe allemaal en echt rustig genieten zit er voor ons nu eenmaal niet in. Maar dan beseffen we weer dat dat gedoe thuis niet anders zou zijn. En thuis heb je niet zo’n mooie vergezichten…

 

Emil wou nog graag in het zand spelen met zijn emmertje en schepjes, dus reden we nog door naar Torekov, een piepklein kustdorpje met een haventje en een paar gezellige straatjes vol kleine huisjes. Ik blijf me erover verbazen hoe eenvoudig die Scandinavische dorpjes wel niet kunnen zijn. Dat is ons enkele jaren ook al opgevallen toen we op vakantie waren in Finland. Gewoon wat huisjes bij elkaar, 1 restaurantje, maar nergens een bakker, slager of winkeltje te bespeuren.

 

Op onze laatste dag in Zweden gingen we nog naar Malmö, de grootste stad hier in Zuid-Zweden (wie The Bridge heeft gezien, heeft er wellicht al eens van gehoord). We waren echter allemaal erg moe, Emil wou weer niet zelf stappen en het begon ook nog eens te regenen. Dus deden we een kort toertje, kocht ik een Engelstalige pocket om leesvoer te hebben op de (korte) kinderloze avonden en twee grote theetassen in de Lagerhaus. Aangename stad om eens een terrasje te doen of zo, maar dat lieten we deze keer dus aan ons voorbij gaan.

Observaties

  • De grotere wegen hier in Zweden zijn niet (of heel zelden) voorzien van fietspaden en de kleinere straten zijn onverharde, fietsonvriendelijke kiezelwegen. Fietsers worden op een weg waar de auto’s 80 km/u rijden op een smal strookje aan de zijkant van de weg gedwongen.
  • De mensen hier houden van hun land. Of van vlaggen, dat kan ook. Als je langsheen de her en der verspreide rode boerderijen rijdt, zie je nagenoeg altijd een Zweedse wimpel aan een vlaggenstok wapperen.
  • We zien hier dikwijls roofvogels boven de velden zweven. F. zegt dat het een rode wouw is. Ik geloof hem.
  • Onze kinderen passen goed tussen het Scandinavische volk. In België krijgen we vaak opmerkingen over hoe blond onze kinderen wel niet zijn terwijl we beiden zelf bruin haar hebben. In de speeltuin valt Emil ook altijd goed op met zijn wittekop. Hier in Zweden zijn nagenoeg alle kinderen zo blond, dus wij voelen ons hier al helemaal thuis.

Kindvriendelijk?

Nope, niets nieuws onder de Zweedse zon.

Dag 5 en 6: Kopenhagen en rustdag

      3 Reacties op Dag 5 en 6: Kopenhagen en rustdag

“Huh, zaten jullie niet in Zweden? Wat zitten jullie dan opeens in de Deense hoofdstad te doen?” Het is waar dat er volgende week nog een weekje Denemarken op de planning staat en dat het logischer zou zijn als we dán een bezoekje zouden brengen aan Kopenhagen. Maar wij zitten volgende week helemaal in Jutland, het meest linkse deel van Denemarken van waaruit Kopenhagen 2u30 rijden is. Van waar we nu zitten in Zweden zijn we maar een uurtje verwijderd van Kopenhagen, dus reden we gisteren met de auto tot in Malmö en namen van daaruit de trein naar Kopenhagen, om de dure tol op de Oresundbrug te vermijden (50 EUR enkele rit!).

 

 

 

 

Omdat we maar 1 dagje in Kopenhagen hadden was het een beetje kiezen. Het merendeel van de dag brachten we door in Tivoli, want daar vond Emil het geweldig. Wij trouwens ook. Het park is niet erg groot van oppervlakte, maar het voelt best groot aan als je er doorheen wandelt. Echt vreemd eigenlijk, zo’n attractiepark midden in de stad. Omdat alle attracties er op elkaar zijn geperst, krijg je echt zo’n ‘Rollercoaster Tycoon’-gevoel (voor wie dat computerspelletje zou kennen), waarbij je onder de spoorbanen loopt en je opeens gegil hoort boven je hoofd. Heel het park is ook erg mooi aangekleed. Zelfs de vuilbakken vallen niet uit de toon want die passen mee in het thema. Het is wel niet goedkoop allemaal. Je moet al betalen om binnen te geraken en dan nog eens per attractie. Omdat het allemaal in Deense kronen te doen was had ik er eigenlijk niet echt een goed besef van wat ik aan het uitgeven was (ai ai, mijn YNAB…).

We wilden toch nog wat van de rest van de stad zien, dus persten we nog net een paar toeristische highlights in onze dag: de klim in de Rundetaarn en een wandelingetje langs het drukke Nyhaven. Ik wilde ook nog langs de bibliotheek passeren zodat ik die ‘gitaarfoto’ kon maken die iedereen maakt.
Checkt af!

 

 

De voorbije dagen waren best vermoeiend, dus lasten we vandaag (op onze eerste regendag) een rustdagje in in ons huisje. Het is een typisch rood huisje zoals je ze hier in Zweden overal ziet. Alleen jammer dat hier geen wifi is en een zeer slechte internetverbinding. Lekker back to basics zou je zeggen, maar als ik dat wou was ik wel ergens gaan kamperen in de wildernis. Zonder internet zitten is toch vooral vervelend als je iets wil opzoeken, wil bloggen of blogs wil lezen als blijkt dat het boek dat je meebracht toch niet helemaal je ding is. In de namiddag gingen we toch nog even wandelen in een natuurdomein hier in de buurt, maar dat eindigde allemaal wat in mineur toen het bezoekerscentrum gesloten bleek te zijn wegens verbouwingen, het landschap niet bijster aantrekkelijk was en Emil meerdere scènes maakte omdat hij moe was en niet meer wou stappen. Niemand heeft ons ooit gezegd dat op reis gaan met kleine kinderen gemakkelijk zou zijn…

 

Observaties

  • Nagenoeg alle eetkraampjes die we hier zagen op de toeristische plekken verkopen, naast
    de obligate hotdog met knäckworst, ook altijd fruit.
  • Sinds we hier zijn zagen we al heel veel dubbele buggy’s. Ik vermoed dat dat te maken
    heeft met het feit dat de Zweden zo lang ouderschapsverlof hebben en dat ze hun
    kinderen dus korter op elkaar krijgen om zo langer thuis te blijven. Zo’n dubbele buggy zou nu eigenlijk wel een gerief zijn, nu Emil het vertikt om zelf te wandelen…

Kindvriendelijk?

In Tivoli zijn er aparte verschoonhokjes voor je baby die je op slot kan doen en voorzien zijn van een verzorgingskussen, een eigen wasbakje en een toilet.

Dag 3 en 4: Skånes Djurpark, Foteviken & Ystad

Op onze eerste echte vakantiedag na onze aankomst brachten we een bezoek aan het Skånes Djurpark, een dierenpark met dieren die je hier in het Noorden al eens in het wild zou kunnen tegenkomen: een vos, een wolf, een beer of een eland. Er is ook een Shaun-het-schaap-dorpje waar je met het hele gezin in een rode tractor kan zitten op zoek naar de ‘ontsnapte’ schapen. Hoogtepunt
van de dag voor Emil want hij mocht de tractor ‘besturen’. De rest van het dierenpark was aangenaam om doorheen te wandelen, door een glooiend boslandschap. We zagen een slapende vos, een troep lynxen en een beer die in een boom klauterde. Een topdag!

Het zuidelijke deel van Zweden is lang nauw verwant geweest met Denemarken en bevat hier en daar dus ook wel wat sporen van Vikingen. Een bezoek aan het Vikingmuseum Foteviken leek ons dus een goed idee. Denk ‘bokrijk’ (inclusief verklede figuranten), maar minder groot. We bleven echter wat op onze honger zitten qua (Engelstalige) uitleg en het viel ons allemaal eigenlijk wat tegen. Op een dik uurtje tijd stonden we alweer op de parking.

Dan maar verder rijden naar Ystad, want volgens onze Michelingids is dat het meest pittoreske stadje van Zuid-Zweden. We aten er een lekker broodje en zagen wat typisch gekleurde huisjes. Ik ging ook kleren shoppen voor Marie bij Lindex, waar ze kleertjes hebben met mooie motiefjes (en
betaalbaar!). Maar Emil was in de auto ernaartoe in slaap gesukkeld en werd chagrijnig wakker. Wat resulteerde in getrouwtrek aan de buggy, want hij wou erin en Marie moest eruit. Een ijsje later stond hij dan weer hyper van de suiker. We staakten dus onze sightseeing en reden terug naar onze stuga
(daarover later meer).

Observaties

  • Dat Zweden gek zijn op bbq werd duidelijk in het dierenpark. Elke picknickbank daar is voorzien van een ijzeren rooster waarin je een kleine, draagbare bbq kan installeren.
  • In tegenstelling tot Noorwegen is Zweden best betaalbaar. De prijzen zijn echt vergelijkbaar met de prijzen bij ons.

Kindvriendelijk?

Voorlopig nog geen verdere ontdekkingen gedaan eigenlijk. Qua kindvriendelijkheid is het niet beter en niet slechter dan in België. Ik blijf op de uitkijk staan!

Dag 1 en 2: Naar Zweden

      2 Reacties op Dag 1 en 2: Naar Zweden

Gisteren zijn we vertrokken. Eerst naar Lübeck in Duitsland om daar halfweg te overnachten en daarna door Denemarken naar Höör in Zweden. In totaal goed voor zo’n 978 km. Momenteel heb ik nog niet het gevoel dat de vakantie echt is begonnen, want we zaten tot nu toe altijd in de auto of waren bezig met het entertainen/voeden/bedienen/terechtwijzen van de kinderen. Laat ons zeggen dat we elkaar allemaal eerst terug wat leuker moeten vinden voordat we echt van de vakantie kunnen gaan genieten…

Observaties

  • Als Google Maps zegt dat je 6u20 over de rit naar Lübeck zal doen, tel er dan gerust nog een uur of twee bij.
  • Een lange autorit met een kleuter staat garant voor een hoge dosis gezeur. Een baby van 1 jaar heeft het trouwens ook wel gehad na 400 km.
  • Op hotel proberen te slapen met twee dolgedraaide kinderen is geen evidentie (understatement).
  • Een grote barst in de voorruit van onze auto, nadat ik diezelfde ruit twee maanden geleden al had laten vervangen omwille van een andere barst! (Waaah, ik ben daar nog altijd niet goed van eigenlijk….)
  • In Zweden zijn ze wel gek op hun grillworsten. In de supermarkt besteden ze daar een toog aan van 10 meter. En ze eten hier ook geen plakjes kaas, alleen robuuste blokken.

Kindvriendelijk?

Zijn Zweden en Denemarken echt zo kindvriendelijk als iedereen beweert? Moeilijk te zeggen op de eerste dag hier, maar toen we daarstraks naar de supermarkt gingen zag ik wel iets dat ik nooit eerder zag en wat wel getuigt van een hoge graad van kindvriendelijkheid: een babyzitje óp het winkelkarretje. Goed bezig, Zweden!

 

Grootse plannen

      3 Reacties op Grootse plannen

Als alles goed gaat, wordt het een productieve blogzomer! Volgende week vrijdag vertrekken we voor twee weken naar Scandinavië: eerst een weekje Zweden en daarna een weekje Denemarken. Het wordt onze eerste gezinsvakantie met vier (als we ons midweekje Ardennen vorig jaar in oktober niet meetellen). De Scandinavische landen staan erom bekend erg kindvriendelijk te zijn. Naast onze voorliefde voor Scandinavië is dat één van de redenen waarom we er dit jaar naartoe gaan met twee kleine kinderen, halve volksverhuis incluis. Het is mijn plan om onze vakantie (en die kindvriendelijkheid) hier te documenteren op mijn blog. Eerst dacht ik eraan om elke dag een klein verslag te schrijven, maar ik weet niet of dat zal lukken. Om de twee dagen zal ook wel goed zijn en hopelijk iets haalbaarder. Als onze avonden op vakantie even hectisch zullen zijn als onze avonden thuis dat tegenwoordig kunnen zijn, met één of twee kinderen die niet in hun bed willen, is zelfs bloggen om de twee dagen al een uitdaging. We zien wel. In ieder geval, ik ben al serieus aan het aftellen.

Daarnaast doe ik deze zomer mee met de Perfect?-challenge van Miss Pixie. Elke week zal ik iets uittesten in de hoop iets dichter bij een perfect leven te komen (cf. het tv-programma van Karen Damen). Dat ‘perfect’ mag je trouwens met een korrel zout nemen, want we weten allemaal dat een perfect leven onbereikbaar is en dat is ook helemaal niet erg. Als er maar balans is en je niet het gevoel hebt dat het leven jou leidt, in plaats van andersom. Of als je dat gevoel toch eens hebt (de eerste maanden met twee kinderen, check!), dat dat ook wel ok is. Of zo zie ik het toch.Niettemin is het fijn om eens te proberen om dichtbij dat ideale leven te geraken. Tijdens onze vakantie doe ik even niet mee, maar ik probeer de eerste van volgende week al tot een goed einde te brengen. Ook hier een ‘we zien wel’, want ik wil mezelf niet teveel druk op de schouders leggen. Maar ook veel goesting om eraan te beginnen!

Op een mooie blogzomer dus!

Ons zenplekje

      2 Reacties op Ons zenplekje

Het gebeurt wel eens dat onze zoon wat overactief is. Een dagje lekker gezellig binnen zitten is niet aan hem besteed. Tegen het einde van zo’n dag is hij helemaal opgedraaid, begint kattenkwaad uit te halen en heeft dan twee briesende, nerveuze ouders. Hij moet minstens één keer per dag gelucht worden, zo simpel is het. In het weekend proberen we toch altijd ten minste één uitstapje te plannen met dit doel (soms twee), maar dit is niet altijd mogelijk. Als het eens niet gelukt is om hem uit te laten en we dus met een tikkende tijdbom in huis zitten, kunnen we nog altijd ontsnappen naar een goed bewaard geheim in onze buurt: het Hydepark in Hoboken.

Het Hydepark is een buurtparkje dat vorig jaar in mei werd geopend. Je ziet dat aan de bomen, want die zijn nog maar recent aangeplant, dus nog vrij klein, wat een vrije kale eerste aanblik geeft als je het park binnen wandelt. Ik heb altijd een gemengd gevoel als ik er kom, want op een bepaalde manier voelen die kleine bomen en het gebrek aan schaduw nog wat kunstmatig aan, maar als ik er dan eenmaal ben, kom ik er tot rust zoals ik in geen enkel ander park in Hoboken tot rust kom.

Het park wordt ecologisch beheerd, wat wil zeggen dat er geen ingrepen gebeuren om het waterpeil in de gracht op peil te houden (soms is er zelfs in de verste verte geen water te bespeuren) en het riet wordt niet ingeperkt en mag zijn gangen gaan. Net zoals Emil, want wij kiezen ons een plekje uit op het gras en Emil mag helemaal losgehen. Omdat het park maar één ingang heeft, die ver genoeg verwijderd is van het speelveldje, hoeven we er niet bang voor te zijn dat hij opeens de straat oploopt. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik doe niets liever dan ergens te zitten en te kijken naar mijn kinderen die aan het spelen zijn.

En spelen kunnen ze: er zijn boomstronken om op te klauteren, grote stenen om naar believen te verplaatsen, heuveltjes om vanaf te rennen, verborgen brugjes om de gracht over te steken, een huisje om in te rusten … Als Emil zich hier heeft uitgeleefd, is hij opeens een ander kind en kunnen we daarna weer met een gerust (en kalm) hart naar huis. Marie is ook al enthousiast!

Er zijn periodes dat we hier weken aan een stuk niet komen en soms komen we hier een paar avonden per week. Bijna altijd zijn we de enigen daar. We blijven ook nooit lang, hooguit een half uurtje. Dat gevoel van dat parkje dat op dat moment even helemaal voor ons is, draagt ook bij aan de gezelligheid. Dus stiekem hoop ik dat het nog lang onontdekt mag blijven.

Zwanenfeestje voor Marie

      3 Reacties op Zwanenfeestje voor Marie

Marie werd begin deze maand al 1 jaar. We gaven een klein feestje voor de grootouders en broers en zussen en kozen voor een zwanenfeestje. Het is niet bijster origineel, want zoek eens op “zwanenfeestje” in google … Iederéén doet dat. Maar kom, originaliteit is zwaar overroepen.

Marie had al een zwanenkleedje en ik vond het een leuk thema. Door een andere blog werd ik helemaal enthousiast van het idee en liet ik me inspireren voor ons eigen feestje (lees: ik kopieerde schaamteloos enkele van haar ideeën). Dus werden het zwanen, een beetje wit, een beetje roze en dan nog wat goud ertegenaan gesmeten. En een regenboog van ballonnen, dat had ik in de Ava in een boek zien staan toen ik daar wat feestmateriaal ging inslaan. Marie kreeg een old school zwaantje van de bakker om te verwoesten (ze at het trouwens helemaal op…).

Ik naaide voor de gelegenheid een gouden kroontje in vilt, maar had het uiteindelijk niet kunnen afwerken. Tijdens de pasbeurt gleed het ook constant van haar hoofd, dus werd het de (ook wel zwanenprinseswaardige) kroon die ze maakten in de crèche. (Ja, het voelt een klein beetje als een ‘mama fail’, dat geef ik toe… Marie liet het gelukkig niet aan haar hart komen, die was al blij met haar eigen pateeke).

Provinciedomein Het Vinne

      4 Reacties op Provinciedomein Het Vinne

“Het Vinne is een 130 ha groot natuurdomein van de provincie Vlaams-Brabant, gelegen in een depressie in de vallei van de Kleine Gete, aan de oostrand van de stad Zoutleeuw”, zo zegt Wikipedia. Vorige donderdag, op die warme O.H. Hemelvaart, trokken wij er met ons viertjes op uit, want we hadden behoefte aan wat frisse buitenlucht. Van die depressie hebben we trouwens niets gemerkt…

In de herfst van vorig jaar zijn we onofficieel begonnen aan een verkenningstocht doorheen alle provinciale domeinen die Vlaanderen ons te bieden heeft. Zo’n provinciaal domein is immers altijd goed voorzien van een speeltuin, begaanbare wandelpaden en wandelingen van verschillende lengtes en zeer belangrijk, een horecagelegenheid. Werden al door ons verkend: het provinciaal groendomein Prinsenpark in Retie (waar je wandelt doorheen het bos en plots uitkijkt over een grote vijver) en provinciaal groendomein de Averegten in Heist-op-den-Berg (want dat heeft een leuk speelbos waar geen enkel kind met propere knieën uitkomt). Deze domeinen bespreek ik graag nog in een volgende blog, maar nu wil ik het over Het Vinne hebben.

Over de talrijke vlonderpaden bijvoorbeeld, of over dat bijna oorverdovende, maar prachtige gekwetter van de vogels op het meer. Er zijn verschillende wandelingen uitgestippeld die je langsheen het meer voeren met her en der kijkhutten van waaruit je de vogels kan bespieden. We zagen ook een kikker! Na het wandelen (uiteraard consumeerden wij zowel vóór als ná de wandeling, levensgenieters wij…) kunnen kinderen zich uitleven op de grote speeltuin, terwijl de ouders zich op het terras van bistro Het Vinne kunnen vleien. (Dat Emil op datzelfde terras een halve gesmolten calipo over zijn T-shirt kapte en daarna nog pipi deed in zijn broek en langsheen zijn been vergeten we gemakshalve even. Het kon de pret niet bederven.)

 

 

 

 

Op de site van Natuurpunt staat dat het domein rolstoel- en buggyvriendelijk is en dat is het tot op zekere hoogte wel, al was het op de vlonderpaden soms best spannend toen wij er met onze buggy tegenliggers tegenkwamen en moesten we op sommige grassige stukken wel goed duwen. Maar wij laten ons daar meestal niet door tegenhouden en testen onze wandelwagen graag uit in alle mogelijke omstandigheden. Marie vindt dat allemaal ok. En wij vonden Het Vinne meer dan ok en komen hier dus graag nog eens terug. Zonder buggy dan misschien…

 

 

 

De eeuwige strijd met het kapsel

      2 Reacties op De eeuwige strijd met het kapsel

Mijn kapsel en ik zijn nooit echt de beste vrienden geweest. In mijn jonge jaren experimenteerde ik al wel eens met heel lang, heel kort, krulletjes (aka ‘de poedel’) of een kleurtje, maar nooit met veel succes. Sinds een aantal jaren weet ik dat ik het best kies voor het kapsel uit mijn kindertijd: de halflange bob mét froefroe. Niet te veel opgeknipt, want dan steekt dat alle kanten uit. Ik heb zo’n weerborstel in mijn haar waardoor dat vanzelf naar buiten krult (heel elegant …).

 

Het kapsel uit mijn kindertijd, een winnaar voor het leven.
Gewoon een halflange bob dus. Een halflange bob die ik, enkele weken na mijn kappersbezoek, eigenlijk altijd in een staartje draag, want op de duur begint dat loshangende haar me te irriteren en voelt dat zo zwaar aan en moet dat gewoon omhoog. Ik krijg dat zelf ook nooit zo goed gebrusht als de kapper, dus volgt na een kappersbezoek ook vaak de teleurstelling, en dus, een staartje. Ik vind ook altijd dat dat los haar er bij mij zo gewoontjes uitziet en het is niet dat dat staartje dan zo high fashion is, maar dan heb ik tenminste het idee dat ik er nog iets aan gedaan heb.
Op foto’s van mezelf verkies ik echter mijn haar los, want dat ziet er dan toch beter uit dan enkel die froefroe en dat staartje dat niet te zien is. Nu ja, om een goede foto met los haar te verkrijgen moet ik al behoorlijk wat truken uit de selfie-doos halen, want ik vind niet dat ik erg fotogeniek ben (maar dat is dan weer een andere frustratie).
Ik zou graag zo’n kapsel hebben waarvan het lijkt alsof ik er geen moeite voor heb moeten doen. Zo’n kapsel dat achteloos in een staart is gedaan, maar waarvan elk lokje op de juiste plaats zit. Of zo’n kapsel waar je eens met je hand kan doorgaan, zonder dat het lijkt alsof je uren in de wind hebt gestaan. Zo’n kapsel dat je wel eens ziet bij de hippe barista in de koffiebar. Af en toe zwier ik eens een nonchalant opsteekkapseltje op mijn Pinterest, maar in de praktijk moet ik dat niet proberen, want zo’n dingen zijn gedoemd om te mislukken met mijn fijne haren. Dus heb ik me er maar bij neergelegd dat zo’n kapsel niet aan mij is besteed.Gisteren ging ik naar de kapper en werd het dus een halflange bob. Die ik binnenkort weer in een staartje doe.

Beter 1 bal in de hand dan 10 op de grond

      2 Reacties op Beter 1 bal in de hand dan 10 op de grond

Eigenlijk ben ik blij als ik lees/hoor dat ik heus niet de enige mama ben die worstelt met het hebben van twee kinderen (soms letterlijk, zoals gisteren in de douche toen Emil een dramascène afspeelde die nog steeds in mijn oren tuit… Hitchcock is er niets tegen…). Niet dat ik er enig leedvermaak in vind te weten dat andere mama’s afzien, maar vooral dat ik niet de énige ben die afziet.

De lijst met dingen die ik eens zou moeten of willen doen groeit sneller aan dan dat ik er dingen van kan afvinken:

  • onkruid wieden in de voortuin;
  • bloemetjes kopen voor in de voortuin;
  • de spinnenwebben weghalen (in heel het huis);
  • de trap stofzuigen;
  • de kelder/zolder/gang opruimen;
  • de achtertuin beplanten;
  • de keukenkasten uitmesten;
  • de slinger ‘Hoera, een meisje’ van de muur halen;
  • nieuwe kleren kopen;
  • naar de kapper gaan;
  • mijn wenkbrauwen epileren;
  • decoratie kopen/knutselen voor Marie’s eerste verjaardagsfeestje;
  • een verjaardagskroon naaien voor Marie;
  • een nieuwe, kleine handtas kopen;
  • een boek lezen;
  • de kamer van Emil schilderen;
  • doorslapen (al heb ik hier weinig zelf over te zeggen…);

Die twee kinderen van mij groeien als kool (Marie) en spelen hun kleren kapot (Emil) waardoor ik heel de tijd doorheen het huis zit te zoeken naar passende (propere) kinderkleren terwijl de ene kleutercrisis de andere aflost en ik tussendoor nog groenten- of fruitpap zit te maken. De oudste doet geen middagdutje meer, dus op een moment van rust voor mezelf moet ik overdag niet rekenen. Als ik hem dan succesvol en educatief onverantwoord voor de tv heb weten te parkeren, kan ik de was beginnen opvouwen of moet ik even de melkflesjes in een sopje gooien. Ik let erop dat ik soms alles laat vallen om eens een moment bij mijn kinderen te gaan zitten, want anders sta ik een hele tijd op te ruimen in de keuken terwijl die twee zichzelf zitten te entertainen in de living.

Voorlopig kan ik het allemaal nog goed relativeren en houd ik mezelf voor ogen dat we allemaal gezond zijn en cliché cliché, dat is nu eenmaal gewoon het belangrijkste dat er is. Ik mag beide pollekes kussen dat ik twee kindjes mag hebben en een comfortabel dak heb boven mijn hoofd. Mijn wishlist bevat ook een aantal materiële extraatjes die heus niet levensnoodzakelijk zijn, maar feit blijft dat een beetje me-time en zorg voor jezelf nu eenmaal wonderen kan doen voor je gemoed en algeheel welbevinden.

Maar kijk, overmorgen ga ik (eindelijk) naar de kapper en ik heb de afgelopen dagen zowaar terug in mijn boek zitten lezen (dat boek waar ik vorige zomer in was begonnen zeg!). Gelukkig hebben we Pinterest nog voor de nodige peptalk zo nu en dan…