Weg waren wij naar de Westhoek

      2 Reacties op Weg waren wij naar de Westhoek

Mijn laatste post hier dateert van drie maanden geleden, toen ik nog de goede intentie had om onze korte vakantie in Nederland wat uitgebreider te documenteren. Maar toen kwam augustus. En augustus was druk. Vooral druk in mijn hoofd waardoor ik er veel behoefte aan had om me even van alles af te sluiten en me enkel te concentreren op dat wat er echt toe deed. Minder sociale media, minder vergelijken, minder nadenken. Mentale detox als het ware. Ik had het nodig.

Maar kom, het is niet de eerste keer dat er een hiaat valt in mijn blog, dus ik doe gewoon verder alsof er niets gebeurd is. Waar waren we?

Tijdens de herfstvakantie moet ik even weg. De herfst is mijn favoriete seizoen en ik wil het zo intens mogelijk beleven. Twee jaar geleden gingen we een weekje naar de Ardennen en vorig jaar logeerden we zelfs in een trein. Dit jaar trokken we naar de Westhoek, het Heuvelland meer bepaald. Het is een regio die voor ons net te ver ligt om daguitstapjes te kunnen doen. Naar Ieper is het vanuit Antwerpen al gemakkelijk 1u30 rijden en waar we vroeger nog zo zot waren om dat op één dag te doen in onze kinderloze dagen, denken we nu wel twee keer na met twee kibbelende kinderen op de achterbank. We zochten dus een gezellig huisje en vonden dat via Airbnb. Zo gezellig met een zo fantastisch uitzicht dat we er zeker nog eens naar terug willen. Het huisje ligt op een domein met een stuk of 30 identieke vakantiehuisjes waarvan de meesten nog in een rustieke stijl zijn ingericht, inclusief gordijnen in rood-witte-carreaukes. Ons huisje was gelukkig helemaal gerenoveerd én had het beste uitzicht.

F. wou, indachtig dat het 100 jaar geleden zou zijn dat WOI afliep in 1918, wat oorlogsmonumenten meepikken. Dat deden we, maar nogal beperkt. Er was die regendag op dinsdag waarop we eigenlijk naar Nieuwpoort wilden om het Koning Albert I-monument en bijhorend museum Westfront Nieuwpoort te bezoeken. De regen en de koude stuurden ons echter naar het Bakkerijmuseum in Veurne, een klein charmant museum waar een aandachtige bezoeker iets kan bijleren over het broodbakkersambacht en waar ook een leuke kleutertour werd uitgedacht, maar waar onze kleine man alweer te snel doorheen vloog. De rest van de dag wilden we het liefst gezellig uitzitten in ons huisje, dicht bij de kachel, maar we vreesden dat Emil dat niet zo’n goed plan vond. Dus stopten we onderweg voor een gepaste horroractiviteit (het was tenslotte bijna Halloween): de binnenspeeltuin van Poperinge. Dinsdag was een beetje een verloren dag.

Gelukkig was daar woensdag en ook de zon was van de partij. Omdat we toch in de buurt waren en Emil ons er al een tijdje om vroeg, gingen we naar Plopsaland (“Je moet wel Plopsaland De Panne zeggen hè mama” Ok dan…). Ik ben echt een sucker voor Halloween, dus ik genoot van de pompoenen en de versiering, terwijl Marie moeilijk weg te slaan was bij Bumba en ze beiden op de foto mochten met de Nachtwacht (de helden van het moment). We dachten dat Marie het bos van Plop wel fijn zou vinden (een indoor attractie waarin je met een bootje door het kabouterdorp vaart), maar ze was zo bang dat ze meteen haar handjes voor haar ogen hield en angstig wat doorheen haar vingertjes keek. Nu ja, dat geklingel van die mutsjes heel de tijd werkte ook wat op mijn zenuwen, dus ik begreep haar wel. Al had ik wel een beetje spijt van dat uurtje aanschuiven… Ik glipte eventjes alleen in de Anubis (genoeg adrenaline voor de rest van de dag…) en op het einde mochten Emil en Marie iets kiezen uit de winkel: een Maya-knuffel voor Marie en een Nachtwacht-vriendenboekje voor Emil. Topdag.

Ondertussen bleef F. wat op zijn honger zitten wat die oorlogsmonumenten betrof, maar op donderdag was het zo ver. Toen gingen we richting Diksmuide om de Dodengang te bezoeken en stopten we onderweg bij de Vredesmolen in Klerken, een voormalige windmolen die door de Duitsers tijdens WOI als uitkijkpost werd gebruikt en zwaar onder vuur kwam te liggen. De molen werd gerestaureerd, maar niet hersteld om te dienen als stille getuige van de oorlog. Mijn gezin houdt van uitkijktorens (ik iets minder), want terwijl ik mezelf moed inpraat om aan de klim te beginnen, staat iedereen al boven op en neer te springen. Er zaten dus wel gaten in die hele trap hè! En ik ben helemaal tot boven geraakt om een mooie foto van Marie te nemen. Wel een jaar van mijn leven minder…

Richting Dodengang dan, een plaats die toch wel een zekere sereniteit opwekt, omdat 100 jaar geleden op die plaats ‘den Duits’ werd afgeweerd vanuit de loopgraven. Sereniteit was bij onze kinderen niet te bespeuren. Zij dachten dat ze in een groot doolhof waren beland en hadden de tijd van hun leven.

We wilden erna iets gaan eten in Diksmuide, maar Diksmuide is ons niet zo goed gezind. Enkele jaren geleden kreeg ik er een parkeerboete toen ik op de grote markt mijn parkeerschijf niet had gelegd en nu vonden we op 1 november geen enkel geschikt etablissement voor een snelle lunch: zowel bij de bakker als bij het frituur kregen we het deksel op de neus, want zij sloten vlak voordat wij er wilden binnenstappen. We hadden geen zin om veel geld uit te geven op restaurant, dus reden we door naar Ieper en aten daar iets in Bistro En Haut en kuierden daarna wat door de stad. Wat wilden we graag de Last Post onder de Menenpoort nog horen, maar met twee (ondertussen) vermoeide kinderen wachten tot 20u zat er helaas niet in. ’t Zal voor een ander keertje zijn. Want voor dit uitzicht keer ik graag nog eens terug naar de Westhoek.

Vakantie dicht bij huis in Landal Heideheuvel

      2 Reacties op Vakantie dicht bij huis in Landal Heideheuvel

Vorig jaar waagden we ons aan een lange autorit naar Zuid-Zweden en Denemarken. Dat ging en dat ging bij momenten ook niet zo goed. Het was een fijne vakantie, maar ook best vermoeiend. Dus toen we begin dit jaar begonnen na te denken waar we onze vakantie dit jaar zouden doorbrengen, kozen we veiligheidshalve voor een staycation en een weekje Landal in Nederland. Geen lange autoritten met een 4- en 2-jarige, geen te lange vakantie elders en relatief kostenbesparend. Dus trokken we begin juli naar Landal Heideheuvel, in de buurt van Apeldoorn en de Hoge Veluwe. Trouwens, toen de kinderen na een kilometer of zeventig al begonnen te bekvechten op de achterbank hadden we geen spijt van onze beslissing …

Landal Heideheuvel ligt in een ontzettend mooie streek waar enorm veel te doen is. Aan mogelijke daguitstapjes geen gebrek, dus moesten we echt kiezen wat we gingen doen en beloofden we onszelf om nog eens terug te keren voor een vervolg. Naar een ander Landalpark misschien, want zelfs daaraan is keuze genoeg in de streek. We hebben geen zittend gat, maar we hebben onszelf verplicht om ook eens wat dagen gewoon in en rond onze bungalow te blijven hangen. Het was moeilijk, maar ’t is gelukt! Gelukkig biedt een Landalpark sowieso de nodige ontspanning met een speeltuin, dierenweide, knutselatelier en een zwembad. We vergeten dat soms, maar meer hebben die kinderen vaak niet nodig dan wat zand om in hun haar te smeren.

Deze uitstapjes deden we dan weer wel:

  • we leerden alles over de militaire macht van Nederland in het Nationaal Militair Museum in Soest! Niet waar hoor, met twee kleine kinderen in een museum leer je just niks, maar we zagen er wel heel veel vliegtuigen en een tank of twee.
  • we gingen fietsen in de Hoge Veluwe: de verplichte uitstap als je daar in de buurt bent.
  • we aten een pannenkoek bij de heks uit Hans en Grietje in het Hans en Grietje Pannenkoekenhuis in Zeewolde en wisten niet waar eerst te kijken.
  • We beklommen de bostoren in Putten en leerden dat de enige met hoogtevrees in ons gezin ikzelf was.
  • We trotseerden de hitte om te kuieren doorheen de gezellige straatjes van Deventer, de Koekstad waar we op zondag geen koek konden vinden.

Het is mijn voornemen daar allemaal aparte blogposts aan te wijden, want anders wordt dat hier veel te lang en wil niemand dat hier komen lezen. Dus ik gooi er alleen nog wat foto’s tegenaan om u al wat warm te maken. Voila!

Dit was juni

      Geen reacties op Dit was juni

Enkele jaren geleden maakte ik op Instagram op het einde van elke maand een fotocollage van negen foto’s die ik die maand had genomen. Het liet me even stilstaan bij wat me blij (of eventueel minder blij) had gemaakt die maand en ik merk nu, drie jaar later, dat het een fijn geheugensteuntje is aan wat zich toen in mijn leven afspeelde. Ik heb namelijk een heel slecht geheugen. Elk jaar hebben we een reünie met enkele mensen uit de middelbare school en de verhalen die daar verteld worden over vroeger, awel, ik herinner me daar bijzonder weinig van. Zonde eigenlijk. Zonde ook dat ik gestopt ben met die Instagramoverzichtjes. Maar wacht, de laatste dateert van eind september 2015. Dat was het moment dat ik pas zwanger was van Marie en de misselijkheid en vermoeidheid hun intrede deden. Juist…

Misselijk ben ik nu niet meer, vermoeid nog wel een beetje (verandert dat ooit nog?), maar verder zijn er geen redenen om die goede gewoonte niet gewoon terug op te pikken. En waarom niet meteen ook op mijn blog, als ik dan toch bezig ben. Mijn toekomstige ik, die tegen dan alles vergeten zal zijn, zal me dankbaar zijn. Een nieuwe rubriek dus over de grote en kleine dingen om niet te vergeten. Dit was juni, gouden randjes en al.

  • Marie begon de maand met een valpartij in de crèche waardoor ze thuiskwam met een dikke bovenlip. Telkens ze iets at of dronk zei ze “Auw, pijn”. Best zielig, maar zo’n lip geneest gelukkig snel en op haar tweede verjaardag was er al bijna niets meer van te zien.
  • Op haar verjaardag zelf gingen we naar kinderboerderij Barelhoeve in Bornem. Je kan een net tweejarige immers geen groter plezier doen dan naar de diertjes te gaan kijken. Vooral de koeien maakten indruk, maar toen ze een koekje had gekregen riep ze vooral “nee” naar de koe in kwestie die iets te lang naar haar had gekeken. Er was zelfs een opgestoken (wijs)vingertje bij. Koekjes worden niet gedeeld.
  • Een week na haar verjaardag hadden we een feestje bij ons thuis voor de familie. Omdat ze iets met konijnen heeft en altijd enthousiast wordt als ze er eentje tegenkomt in een boekje, wou ik een konijnenfeestje voor haar geven. Inclusief bloemetjes en konijnenbeeldjes en eetbare konijnenstaarten en konijnenkeutels en papieren bordjes die ik samen met Emil had geknutseld. * Aaah Pinterest, ik hou van jou! * Uiteindelijk was het zo warm dat we het hele gezelschap in onze tuin propten. Het was gezellig!
  • De wederhelft ging op mannenweekend in de Ardennen en ik had het beste plan ter wereld: ik vroeg mijn schoonouders of de kinderen niet mochten komen logeren. Dat vinden ze altijd leuk en ik had het rustigste weekend dat ik in jaren heb gehad. Op het gemakje kuieren door de stad, beetje shoppen, een middagdutje, in mijn boek lezen, een serie kijken en ja, ook wel wat huishoudelijke klusjes die al een tijdje waren blijven liggen. Ik sprak met niemand af dat weekend om eens echt alleen te zijn. Iedereen zou dat af en toe eens moeten doen. Heerlijk! Het huis was proper en bleef ook zo. Tot iedereen terug thuiskwam natuurlijk.
  • Niemand ontsnapte deze maand aan de Rode Duivels-gekte en hoewel ik niets heb met voetbal, vind ik zo’n WK of EK toch altijd wel gezellig. De sfeer in de straat zo net voor een match van de Rode Duivels, de vlaggen overal, het heeft iets. We gingen zelfs eens kijken op groot scherm (nu ja, de mannen keken op groot scherm, de vrouwen entertainden de kinderen). Emil en Marie doen mee op school en in de crèche, al weten ze begot niet waarom.
  • Elke woensdag ga ik samen met Marie, Emil afhalen van school. Voordat we de school binnengaan wil Marie niet stappen, echt NIET! Maar van zodra ze haar broer ziet verschijnen wil ze op de grond, steekt ze haar handje uit en wandelen die twee zo samen naar de auto. Ik zei het hier al eens, dat ik dat een mooi zicht vind en ik krijg daar dus niet genoeg van hè. Vroeg of laat is het toch boel hoor, maak je geen illusies.
  • Juni gaf me al een serieus vakantiegevoel met een paar dagen hoge temperaturen en zwempartijtjes in het minizwembadje in onze minituin. Ik ben niet zo voor hoge temperaturen, maar kom, ’t is goed, ik kan het nog aan!
  • Het schooljaar is alweer voorbij zeg… Net zoals vorig jaar zette ik de wederhelft aan het werk om confituur te maken (want hij doet dat graag) en stal ik een pot voor Emils juf. Ideetje heb ik van Pinterest, of wat had je gedacht? In september heb ik een kleuter in de derde kleuterklas! Wtf!? Maar yes, twee maanden geen brooddoos maken!

Tripje naar de Oertijd

      4 Reacties op Tripje naar de Oertijd

Emil is een dinoman. Toegegeven, doorheen de jaren lichtelijk gestimuleerd door onszelf door hem dinoboeken, plastic dino’s, dinopyama’s en dinotruien toe te stoppen. Want een zoon die van dino’s houdt, vonden wij (vanuit een zekere Jurassic Parc-nostalgie) wel tof. Al krijgen ze tegenwoordig wel wat concurrentie van Spiderman en de pups van Paw Patrol, dino’s blijven toch populair bij onze kleine man (“maar geen schjkeletten mama!”). Ook zijn kleine zus betrappen we er wel eens op dat ze al brullend met een dino in de hand rondloopt. Emil is er niet zo gedreven in dat hij de namen van tientallen soorten kan opnoemen. De Tyrannosaurus Rex kort hij gemakshalve af tot ‘Tie-Rex’ en een Brachiosaurus of Diplodocus wordt gewoon een ‘langnek’. Kijk, soms moet het gewoon niet te ingewikkeld zijn. Op een zonnige dag trok hij dus een dino-onderbroek, dino-T-shirt en dinotrui aan (true story) en gingen we naar het Oertijdmuseum, aka het Dinosaurusmuseum in Boxtel.

Resultaat: een overenthousiaste kleuter die gillend en in sneltempo doorheen de oertuin liep. We moesten hem vaak even dwingen om te blijven staan om te kijken, anders stonden we na 10 minuten al terug op de parking. Het oertijdmuseum heeft een uitgebreide collectie fossielen en edelstenen en ook enkele (kopieën) van skeletten. De collectie binnen vonden we een beetje duf, maar dat werd allemaal goedgemaakt door wat er buiten te beleven valt. Daar vind je namelijk een wandelpad langsheen tientallen dinosaurussen uit verschillende tijdperken. Niet allemaal anatomisch correct en in verhouding, volgens de wederhelft, maar ik vond ze toch behoorlijk indrukwekkend. Marie was er niet helemaal gerust in en leerde die dag een nieuw woordje: “bang”. Ze herpakte zich gelukkig snel en vond zelfs de moed om een dinoskelet uit te graven.

Heb jij ook een dinoman of -vrouw in huis? Dan moesten jullie al weg zijn! Kijk maar!

The happiness tag

      5 Reacties op The happiness tag

Zo gaat dat tegenwoordig in blogland, je ziet ergens een leuke tag opduiken met allerlei vragen die peilen naar de innerlijken mensch van den blogger en als je het zelf voelt kriebelen om die vragen te beantwoorden, dan doe je dat gewoon op je eigen blog. Ik vond deze happiness tag bij Nenoo, een blog die ik nog maar een paar maanden geleden ontdekte, maar waar ik sindsdien altijd happy van word. Het is dan maar zo gepast om de happiness tag over te nemen van Elke.

Hier gaan we.

Van welk eten word jij blij?

Eigenlijk word ik gewoon blij van eten in het algemeen en het is ook wel afhankelijk van het seizoen. In de zomer zijn dat lekkere slaatjes die ik niet zelf moet maken (want daar ben ik niet goed in, maar hoop is onderweg, want ik bestelde een boek!), in de herfst is dat een pannenkoek met appeltjes, in de winter een romige lasagne en in de lente paaschocolade. Maar zo kan ik nog wel 100 andere dingen opnoemen hoor.

Welke film maakt je vrolijk?

De film Intouchables duikt precies al wel eens op in deze tag en terecht, ik heb gelachen en gehuild bij die film, dus hij zit zeker bij de favorieten. Van Dirty Dancing word ik ook altijd weer vrolijk en krijg ik een heerlijk vakantiegevoel. Het is ook geweldig om alle Harry Potter films na elkaar te bekijken (als Vier weer eens een marathon houdt). Met de kinderen (en soms ook zonder) kijk ik vaak naar Vaiana. Ik liet hem lang links liggen, maar ik vraag me echt af waarom, want het verhaal is mooi, de muziek prachtig en ik kan er niet van over hoe mooi het haar van Vaiana golft en beweegt.

Welk kledingstuk maakt je happy?

Steek mij in een kleedje en ik voel mij altijd beter. Ik heb dan ook veel kleedjes in de kast hangen en kan me moeilijk beheersen als ik er eentje tegenkom in de winkel. Al ben ik ook erg blij met mijn nieuwe blauwe broek. Ik droeg de laatste jaren alleen maar skinny jeansbroeken en was dat zodanig beu. F. deed me voor mijn verjaardag een personal shopping cadeau en de styliste kwam af met een zachte, licht glanzende, kostuumachtige blauwe broek. Instant liefde.

Van welke beautyproducten word je blij?

Na jarenlang dezelfde conditioner te gebruiken voor mijn haar, kocht ik twee maanden geleden een haarmasker, dat ook dienst doet als conditioner. Het ruikt naar kokos en ik ben daar zo blij mee!

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Waar te beginnen? Onze laatste vakantie als studenten in Normandië, avondwandelingetjes doorheen Antwerpen toen we daar (kinderloos) op een appartementje woonden, onze babymoon naar Noorwegen, mijn (beide) bevallingen, uitstapjes met onze kinderen, gezellige momenten met vrienden, of vroeger, met mijn ouders gaan eten in de Makro en met mijn broer in het zwembad in de tuin spelen en daarna met natte haartjes naar The Love Boat kijken.

Van welke muziek word jij blij?

Onlangs dé CD van Hanson terug ontdekt en daar werd ik wel behoorlijk blij van eigenlijk. Ik heb een Spotify-lijst waar ik alle mooie nummers die ik me plots weer herinner of die ik tegenkom, opzet en daar word ik altijd goedgezind van. Die lijst is al goed voor 11 uur en 32 minuten muziek, dus een dipje is daarmee snel opgelost. Werden onlangs toegevoegd: ‘Atlantis’ van Kommil Foo, ‘I Feel the Earth Move’ van Carole King en de titelsong van Spring. Tja.

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

Wegblijven van sociale media en films kijken.

Noem drie willekeurige dingen die je ontzettend gelukkig maken

Mijn gezin en iedereen rondom ons, de rust die ik in mijn leven heb door 4/5de te (blijven) werken, mijn kinderen die hand in hand lopen.

Vogelspotten in het Zwin

      Geen reacties op Vogelspotten in het Zwin

Ok ik geef toe, bij de titel van dit bericht denk je niet meteen “Jaaa! Ideaal om te doen met mijn kinderen!”. Want vogelspotten vereist een zekere mate van geduld (en stilte) die kleine kinderen doorgaans nog niet bezitten. Die van mij toch niet. (Deze foto is dus fake news …).

Lang geleden, toen we nog geen kinderen hadden en de vogels nog konden praten, waren de wederhelft en ik al eens in het Zwin geweest. Zielige kooien met uilen en een beetje vergane glorie was het toen. Maar jongens toch, wat een transformatie heeft het Zwin ondergaan! Nu ja, niet het Zwin op zich, want dat is nog steeds hetzelfde prachtige natuurgebied als toen. Maar intussen staat er een indrukwekkend bezoekerscentrum. “De internationale luchthaven voor vogels”, noemen ze het zelf en daar kan ik alleen maar instemmend bij knikken. Bij binnenkomst in het belevingscentrum kan je namelijk inchecken met je naam en geboortedatum en krijg je een, in het Zwin voorkomende, vogelsoort toegewezen. Ik werd een ooievaar, de wederhelft en Marie een lepelaar en Emil een bergeend. Op het grote vluchtinformatiebord kan je zien wanneer jouw vogel er hier genoeg van heeft en het tijd vindt om warmere oorden op te zoeken.

Verderop in het belevingscentrum kan je je kaartje scannen aan kleine tv-schermpjes. Als je verondersteld wordt te kunnen lezen, kan je daar informatie vinden over jouw (en de andere) vogel(s). Hoe planten ze zich voort? Wat eten ze? Wie zijn ze? Wat drijft hen? Kinderen die hun kaartje scannen mogen een spelletje spelen. Klein en groot kunnen daarna zelf in de veren van hun vogel kruipen en hem, al dan niet succesvol, door een aantal hindernissen laten vliegen (mijn ooievaar kwam zwaar ten val tijdens een onweer en botste daarna tegen een elektriciteitskabel). Ten slotte kan je met de warmte van je handen een ei helpen uitbroeden en moet je op zoek gaan naar het ei van jouw vogel.

Als je genoeg informatie hebt verzameld over jouw vogel, is het tijd om naar buiten te gaan. De waarheid gebiedt me te zeggen dat onze bergeend en onze kleine lepelaar nogal enthousiast door het belevingscentrum vlogen en we daardoor bar weinig over onze vogels te weten zijn gekomen … Bon, we komen nog wel eens terug. Binnen een jaar of drie of zo.

Buiten konden ze echter hun vleugels strekken en konden we beginnen aan het kijkhuttenparcours. Zo passeerden we langs de voederhut, de vertelhut, de labohut, de kijkhut en de steigerhut. In de luisterhut konden we het geluid van alle vogels instuderen om daarna in een ligstoel in de luisterduin plaats te nemen zodat we als ervaren vogelkenners konden uitroepen “Hé, hoor ik daar niet de kluut?”. Vanuit de boshut bespiedden we de ooievaars in hun nest. In de kijkhutten hadden enkele Zwingidsen hun professionele verrekijkers opgesteld waar we zelf ook eens mochten door gluren. Kleine verrekijkers zijn trouwens ook te huur aan de kassa.

Wie liever gewoon zelf het Zwin intrekt om die vogels van wat naderbij te gaan bekijken kan meteen ook naar de Zwinvlakte trekken (er zijn twee wandellussen van elk 2 km). Niet buggytoegankelijk, dus deze keer niet aan ons besteed (we doen dat binnen drie jaar wel een keertje …). Er is zelfs een wandelpad dat je volledig op blote voeten kan doen.

Uitrusten kan je daarna in The Shelter, de gezellige cafetaria in het bezoekerscentrum. Je mag ook je eigen picknick opeten op de tafels buiten, terwijl je kroost zich uitleeft in de speeltuin. Tegen de tijd dat wij er arriveerden was het echter beginnen regenen waardoor alle Zwinbezoekers schuilden in The Shelter (ze hebben hun naam niet gestolen) en het ons dus een beetje te druk was. De bergeend in ons gezelschap was tegen dan ook niet meer zo gezellig. Niet getreurd, we doen dat wel … juist ja, binnen drie jaar.

Emil spreekt #4

      Geen reacties op Emil spreekt #4

Het was nog eens lang geleden dat ik een lijstje maakte met Emils uitspraken. Welgeteld een jaar! Ideaal moment dus om de leukste uitspraken van het afgelopen jaar eens op een rijtje te zetten.

  • Mijn voet doet pijn, want die wil niet mee stappen.’
  • Wie zijn die mensen uit het circus?‘ We reden met de tram door de Joodse buurt op zaterdag (denk ‘sabbat’, ‘pijpekrullen’ en ‘grote zwarte hoeden’).
  • Ik heb een protje gelaten in mijn mond‘. Een boertje dus.
  • Ik: ‘Heb jij al eens een monster gezien?‘. Hij: ‘Neee! Dat weet jij toch …
  • Ik kan alleen monsters tekenen‘. Toen ik hem vroeg om een huis te tekenen.
  • Daar zitten drie dieren in. Een paard, een koe en een monster.’ Ik begin een patroon te zien …
  • Later als ik groot bent word ik ook een mens.’ Ik: ‘Maar jij bent al een mens hoor. Jij bent een kindje en mama is een volwassene.‘ Hij: ‘Maar mama, ik ben toch ook gewassen?
  • Mama, mag ik op jouw poep schilderen?‘, ‘Euh nee, waarom?‘, ‘Omdat ik dat nog nie gedaan heb‘. Er zit een zekere logica in …
  • Hey, ik ben toch geen handdoek!‘. Toen ik wat druppels water op hem morste.
  • Ik heb nog een ster gezien. Het donker is die vergeten‘. Hij was in een poëtische bui.
  • Terwijl hij op het toilet zat: ‘Maar mama, kaka is toch sterker dan papier hè?‘. Hij was niet in een poëtische bui.
  • Ik ben gegroeid! Hoeveel kilometer ben ik nu?
  • Spreekt iemand op jouw werk bonjour?‘. We hadden het thuis over andere talen gehad, omdat ik wel eens de mamadooddoener ‘Spreek ik soms Chinees?!’ gebruik. Ik hoor mezelf trouwens hoe langer hoe meer van die klassiekers roepen (‘Kijken met je ogen, niet met je handen!’, ‘Ben jij jouw oren soms op school vergeten?’ en van die dingen). Het moest er eens van komen …

Meer Emil spreekt?

Emil spreekt #3
Emil spreekt #2
Emil spreekt (nog niet) #1

#ouderzonden 4: afgunst

      4 Reacties op #ouderzonden 4: afgunst

Hola, ik loop hier opeens gigantisch achter met de ouderzonden! Dat wekelijks blogtempo is echt niets voor mij, besef ik des te meer nu heel wat blogs in mijn omgeving meedoen met de 40-dagen-bloggenuitdaging. Ik kan het al niet meer bijhouden om overal te gaan lezen, laat staan dat ik het mezelf zou aandoen om deel te nemen. Maar kom, ik moet maar zeven zonden beschrijven. Terwijl de rest van de deelnemers er al vanaf is, krijgt u van mij zonde nr. 4.


Wat zou je direct overnemen van een andere ouder
mocht je kunnen?


Het gaat dus over jaloezie. Het is een ondeugd waar ik me wel eens aan bezondig. Hoewel ik weet dat ik het goed heb getroffen en dat je vooral blij moet zijn met wat je hebt (ben ik ook), kan ik bij momenten toch behoorlijk afgunstig worden op wat anderen hebben. Dat kan dan zowel met materiële dingen te maken hebben als met bepaalde eigenschappen die anderen wél bezitten en ik niet.

Sociale media helpen daarin ook niet echt. Er zijn een paar mensen die ik volg op Instagram omdat hun foto’s er altijd zo mooi uitzien, maar waar ik tegelijk een hekel aan heb wegens ‘te perfect’ en ‘waarom is dat bij ons niet zo?’. Het doet me denken aan een blogbericht over de Libelletrut (of Instagramtrut in dit geval) en de wolvin. Of hoe ik, zelf eerder een wolvin, er onwillekeurig toch naar streef een Instagramtrut te worden. Het is ook wel plezant om met vriendinnen kritiek te geven op die Instagramtrutten. Oeps, nog een zonde erbij! Op momenten dat ik me niet goed in mijn vel voel verplicht ik mezelf om die gsm neer te leggen en te stoppen met kijken naar wat anderen doen en hebben. Mijn eigen Instagramfeed vertelt óók niet het hele verhaal, dus dat is bij andere mensen niet anders. Al doen sommigen wel gewoon veel te hard hun best …

Niettemin, ja, ik ben wel eens jaloers op andere ouders. En vooral op:

  • ouders met een afgewerkt huis. De achterbouw (in typisch Vlaamse kotje-achter-kotje-stijl) van ons oude huis uit 1929 is zo langzaamaan aan het wegzakken in de grond en wij moeten ooit verbouwen. Maar eerst moeten we sparen en moet de crèchekost wegvallen zodat we nog wat kunnen gaan lenen. We hebben ook nog nieuwe ramen nodig. Een nieuwe voordeur. Ah ja, en een nieuwe keuken. Een gastentoilet zou ook tof zijn en doe er ineens maar een nieuwe badkamer bij.
  • ouders met een grote tuin. Zelf hebben wij een petieterige stadstuin en moest er geen gras in staan zou ik het eerder als een koer typeren. Als kind hadden wij een grote tuin en soms voel ik me schuldig dat ik mijn eigen kinderen dat niet kan geven nu ze klein zijn.
  • mama’s die er superverzorgd uitzien als ze op stap zijn met hun kinderen (en op hakken!). Serieus, wie zijn die vrouwen die op hakken op stap gaan met hun kinderen? Tenzij ik in jurk en hakken ben gaan werken en ze zo afhaal op school/in de crèche of we naar een feestje gaan, voel ik me vaak een slons in het bijzijn van mijn kinderen, met mijn comfortabele kleren en platte schoenen. Jani zou niet blij zijn.
  • mama’s die knutselen / koken met hun kinderen. Ik heb het al geprobeerd, meermaals zelfs, maar ik word er toch altijd vooral slechtgezind van. Tien minuten voorbereiden, twee minuten knutselen en twintig minuten opkuisen, terwijl hij alles al wil vastpakken voordat we beginnen en dan niet doet wat de bedoeling was (*loslaten Evi!*) Nochtans knutselen we beiden graag, maar toch vermijd ik het liever. Misschien lukt het met Marie beter als zij eraan toe is …
  • ouders die in het weekend gezellig binnen kunnen blijven zitten met hun kinderen. Want wij hebben een jongen in huis die, liefst elke dag, naar buiten wil. Nee, naar buiten móet, want anders draait hij iedereen dol. Het is een voordeel dat hij graag naar buiten gaat, maar iets minder als het buiten regent, vriest of je gewoon zelf de hele dag in jogging in de zetel wil vegeteren. Lukt dus niet …

Ik kan nog wel een aantal dingen opnoemen, maar we zullen hier maar stoppen en bedenken dat het gras niet perse groener is aan de overkant, zelfs al hebben ze er meer van. Afsluiten doe ik met een foto van een knutselende Emil uit maart 2017: een picture perfect met een geconcentreerde kleuter. Wat je niet ziet op de foto is dat hij die dag übervervelend was, ik daardoor zelf briesend en gestresseerd rondliep, we al heftige ruzie hadden gemaakt met elkaar en dat dit hele tafereel maar 5 minuten heeft geduurd, waarna ik de lijmvlekken van de tafel kon beginnen krabben. Zo zie je maar!

#ouderzonden 3: onkuisheid

      2 Reacties op #ouderzonden 3: onkuisheid

Met een paar dagen vertraging, vandaag nummer 3 in de ouderzonden! Onkuisheid, dat klinkt stouter dan het is, want de vraag van deze week is:


Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?


Mezelf graag blijven zien is soms een wat heikel puntje. Want zoals elke vrouw heb ik mijn onzekerheden. Om er een paar te noemen: die extra buik die maar niet wil verdwijnen (ok ok, ik doe er ook niet veel moeite voor om hem te doen verdwijnen), mijn kapsel dat nooit echt een kapsel is (daarover schreef ik al eens) en mijn kledingkast die niet zo vol en mooi is naar mijn goesting. Kledingbudget is zowat de laatste categorie die gevuld wordt in de YNAB en dat schiet er dus ook vaak altijd bij in. Nochtans kan ik me in een nieuw kledingstuk terug goed in mijn vel voelen en zou ik wat vaker eens iets voor mezelf willen/moeten kopen. Ik heb mezelf beloofd volgende maand wat investeringen te doen in mezelf. Het is nodig!

Maar kom, hoewel ik wel eens sta te vloeken op mijn spiegelbeeld, zijn er ook dagen dat ik al mijn tekortkomingen niet aan mijn hart laat komen. Er zijn belangrijkere dingen in het leven nietwaar? Zoals eens tijd maken voor uw lief bijvoorbeeld, hoewel we dat nooit echt bewust ‘inplannen’. Na 13 jaar gaat dat bij ons nogal vanzelf eigenlijk. Er zijn periodes dat we iets meer náást elkaar dan mét elkaar leven, dat we wat minder praten omdat we moe zijn of onze aandacht in beslag wordt genomen door andere dingen, maar dat neemt geen dramatische proporties aan. We weten elkaar altijd te vinden, soms gewoon ’s avonds in de zetel om samen naar een serie te kijken. Of gewoon naast elkaar terwijl we beiden iets anders doen. Door de kinderen zijn we ook nog hechter geworden. Omdat ze ons verbinden, maar ook omdat we samen een hecht front moeten vormen tegen het geweld dat hier soms door het huis raast. Ouderschap is een teamsport en laat ons zeggen dat wij goede ploegmaten zijn.

Ongeveer om de twee maanden maken we de grootouders blij met een logeerpartijtje van de kinderen en gaan we eens uit eten of naar de cinema. Dan verzuchten we tegen elkaar hoe zalig dat wel eens is, zo zonder kindjes. Want ik geniet dan echt van de rust, hoe graag ik die twee ook in huis heb. We proberen ook minstens 1x per jaar eens ergens te overnachten met ons tweetjes. Maar zelfs als dat er niet van komt, is dat ook best ok. Tijd maken voor elkaar zit hem vooral in de kleine dingetjes. Ik deel mezelf niet op in al die ‘rolletjes’ die je zogezegd moet spelen: mama, partner, dochter, collega, vriendin … Ik ben gewoon altijd alles tegelijk. Als ik ‘partner’ ben, blijf ik nog altijd ‘mama’ en dat is ok. Als we met de kinderen op uitstap zijn, spenderen we óók tijd samen, dus ‘tijd voor elkaar’ hoeft ook niet perse exclusief in elkaars gezelschap te zijn. Af en toe kleed ik me wel eens op voor mijn lief, maar hij ziet me even graag in mijn slobberige joggingbroek (denk ik …). Dan weet je dat het goed zit.

Het was alleen even zoeken naar een foto van ons beiden. En dit is dan zowat het beste dat ik vond. Misschien moeten daar eens wat meer tijd voor maken!

Waarom gaan wandelen met vriendinnen een goed idee is

      2 Reacties op Waarom gaan wandelen met vriendinnen een goed idee is

Als we gaan wandelen doen we dat doorgaans als koppel, vaker met dan zonder kinderen erbij. Soms in het gezelschap van een ander koppel, ook met kinderen. Dat is meestal erg gezellig. Behalve op dagen dat de kinderen er geen zin in hebben, dan wordt een lusvormige wandeling van 4 km zonder ontsnappingsroutes een ware uitputtingsslag (been there, done that). Het is dus ook wel eens leuk om de kinderen thuis te laten en in de plaats van je lief je vriendinnen mee te nemen.

Wij trokken gisteren naar Vorselaar om het natuurpad Lovenhoek te verkennen. Het pad is een wandeling van 5,5 km en loopt door een bebost gebied en een stukje langsheen de Molenbeek. Vorig jaar werd ze trouwens uitgeroepen tot Wandeling van het Jaar. Er werden houten knuppelpaden en stapstronken aangelegd omdat de Molenbeek wel eens uit haar oevers durft te treden en dat was gisteren niet anders. Laat ons zeggen dat ik blij was dat ik mijn rubberen laarzen had aangetrokken.

Gaan wandelen met vriendinnen is absoluut een goed idee, en wel hierom:

1. Je kan rustig bijpraten zonder dat je je gesprek 5.000 keer moet onderbreken voor afgezakte sokken, uitgevallen handschoenen, fruitpauzes of verhalen zonder clou die absoluut verteld moeten worden.

2. Het is eens wat anders dan ’s avonds bij iemand thuis af te spreken. Dat is óók gezellig, maar nu moest er niemand koken en zat niemand opgescheept met de opkuis achteraf. Het is ook goedkoper dan op restaurant te gaan.

3. Je creëert herinneringen waar je later nog op terug kunt kijken. In ons geval kunnen wij terugdenken aan het moment dat we onze beste Fellowship of the Ring-imitatie ten beste gaven op een volledig onderstroomd stuk (“You shall not pass!”).

4. Het is hét moment om eens een buggy-onvriendelijke wandeling te doen. Want meestal nemen wij toch nog een buggy mee voor de kleine beentjes en wordt er ook wel wat gekibbeld over wie er mag inzitten. Het natuurpad was niet buggyvriendelijk, dus anders zou het nog een jaar of twee duren voordat we er zouden geraken.

5. Achteraf mag je zonder schuldgevoel een pannenkoek of wafel gaan eten. Dat deden wij in het Ijssloeberke in Tielen. Geweldig adresje trouwens om toch ook eens mét kinderen aan te doen, want er is vers hoeve-ijs, gemaakt met melk van de koeien in de stal, er zijn wafels en pannenkoeken met appels, krieken, ijs, banaan, chocolade …  Kijk zeker eens op de website voor alle opties, want het zijn er te veel om op te noemen (en om uit te kiezen). Het bleek ook (terecht) een populair adresje te zijn bij de tweede jeugd van Tielen.

Misschien moeten we ineens al maar een doodle maken voor de volgende wandeling. Wanneer kunnen jullie?