Emil spreekt #4

      Geen reacties op Emil spreekt #4

Het was nog eens lang geleden dat ik een lijstje maakte met Emils uitspraken. Welgeteld een jaar! Ideaal moment dus om de leukste uitspraken van het afgelopen jaar eens op een rijtje te zetten.

  • Mijn voet doet pijn, want die wil niet mee stappen.’
  • Wie zijn die mensen uit het circus?‘ We reden met de tram door de Joodse buurt op zaterdag (denk ‘sabbat’, ‘pijpekrullen’ en ‘grote zwarte hoeden’).
  • Ik heb een protje gelaten in mijn mond‘. Een boertje dus.
  • Ik: ‘Heb jij al eens een monster gezien?‘. Hij: ‘Neee! Dat weet jij toch …
  • Ik kan alleen monsters tekenen‘. Toen ik hem vroeg om een huis te tekenen.
  • Daar zitten drie dieren in. Een paard, een koe en een monster.’ Ik begin een patroon te zien …
  • Later als ik groot bent word ik ook een mens.’ Ik: ‘Maar jij bent al een mens hoor. Jij bent een kindje en mama is een volwassene.‘ Hij: ‘Maar mama, ik ben toch ook gewassen?
  • Mama, mag ik op jouw poep schilderen?‘, ‘Euh nee, waarom?‘, ‘Omdat ik dat nog nie gedaan heb‘. Er zit een zekere logica in …
  • Hey, ik ben toch geen handdoek!‘. Toen ik wat druppels water op hem morste.
  • Ik heb nog een ster gezien. Het donker is die vergeten‘. Hij was in een poëtische bui.
  • Terwijl hij op het toilet zat: ‘Maar mama, kaka is toch sterker dan papier hè?‘. Hij was niet in een poëtische bui.
  • Ik ben gegroeid! Hoeveel kilometer ben ik nu?
  • Spreekt iemand op jouw werk bonjour?‘. We hadden het thuis over andere talen gehad, omdat ik wel eens de mamadooddoener ‘Spreek ik soms Chinees?!’ gebruik. Ik hoor mezelf trouwens hoe langer hoe meer van die klassiekers roepen (‘Kijken met je ogen, niet met je handen!’, ‘Ben jij jouw oren soms op school vergeten?’ en van die dingen). Het moest er eens van komen …

Meer Emil spreekt?

Emil spreekt #3
Emil spreekt #2
Emil spreekt (nog niet) #1

#ouderzonden 4: afgunst

      4 Reacties op #ouderzonden 4: afgunst

Hola, ik loop hier opeens gigantisch achter met de ouderzonden! Dat wekelijks blogtempo is echt niets voor mij, besef ik des te meer nu heel wat blogs in mijn omgeving meedoen met de 40-dagen-bloggenuitdaging. Ik kan het al niet meer bijhouden om overal te gaan lezen, laat staan dat ik het mezelf zou aandoen om deel te nemen. Maar kom, ik moet maar zeven zonden beschrijven. Terwijl de rest van de deelnemers er al vanaf is, krijgt u van mij zonde nr. 4.


Wat zou je direct overnemen van een andere ouder
mocht je kunnen?


Het gaat dus over jaloezie. Het is een ondeugd waar ik me wel eens aan bezondig. Hoewel ik weet dat ik het goed heb getroffen en dat je vooral blij moet zijn met wat je hebt (ben ik ook), kan ik bij momenten toch behoorlijk afgunstig worden op wat anderen hebben. Dat kan dan zowel met materiële dingen te maken hebben als met bepaalde eigenschappen die anderen wél bezitten en ik niet.

Sociale media helpen daarin ook niet echt. Er zijn een paar mensen die ik volg op Instagram omdat hun foto’s er altijd zo mooi uitzien, maar waar ik tegelijk een hekel aan heb wegens ‘te perfect’ en ‘waarom is dat bij ons niet zo?’. Het doet me denken aan een blogbericht over de Libelletrut (of Instagramtrut in dit geval) en de wolvin. Of hoe ik, zelf eerder een wolvin, er onwillekeurig toch naar streef een Instagramtrut te worden. Het is ook wel plezant om met vriendinnen kritiek te geven op die Instagramtrutten. Oeps, nog een zonde erbij! Op momenten dat ik me niet goed in mijn vel voel verplicht ik mezelf om die gsm neer te leggen en te stoppen met kijken naar wat anderen doen en hebben. Mijn eigen Instagramfeed vertelt óók niet het hele verhaal, dus dat is bij andere mensen niet anders. Al doen sommigen wel gewoon veel te hard hun best …

Niettemin, ja, ik ben wel eens jaloers op andere ouders. En vooral op:

  • ouders met een afgewerkt huis. De achterbouw (in typisch Vlaamse kotje-achter-kotje-stijl) van ons oude huis uit 1929 is zo langzaamaan aan het wegzakken in de grond en wij moeten ooit verbouwen. Maar eerst moeten we sparen en moet de crèchekost wegvallen zodat we nog wat kunnen gaan lenen. We hebben ook nog nieuwe ramen nodig. Een nieuwe voordeur. Ah ja, en een nieuwe keuken. Een gastentoilet zou ook tof zijn en doe er ineens maar een nieuwe badkamer bij.
  • ouders met een grote tuin. Zelf hebben wij een petieterige stadstuin en moest er geen gras in staan zou ik het eerder als een koer typeren. Als kind hadden wij een grote tuin en soms voel ik me schuldig dat ik mijn eigen kinderen dat niet kan geven nu ze klein zijn.
  • mama’s die er superverzorgd uitzien als ze op stap zijn met hun kinderen (en op hakken!). Serieus, wie zijn die vrouwen die op hakken op stap gaan met hun kinderen? Tenzij ik in jurk en hakken ben gaan werken en ze zo afhaal op school/in de crèche of we naar een feestje gaan, voel ik me vaak een slons in het bijzijn van mijn kinderen, met mijn comfortabele kleren en platte schoenen. Jani zou niet blij zijn.
  • mama’s die knutselen / koken met hun kinderen. Ik heb het al geprobeerd, meermaals zelfs, maar ik word er toch altijd vooral slechtgezind van. Tien minuten voorbereiden, twee minuten knutselen en twintig minuten opkuisen, terwijl hij alles al wil vastpakken voordat we beginnen en dan niet doet wat de bedoeling was (*loslaten Evi!*) Nochtans knutselen we beiden graag, maar toch vermijd ik het liever. Misschien lukt het met Marie beter als zij eraan toe is …
  • ouders die in het weekend gezellig binnen kunnen blijven zitten met hun kinderen. Want wij hebben een jongen in huis die, liefst elke dag, naar buiten wil. Nee, naar buiten móet, want anders draait hij iedereen dol. Het is een voordeel dat hij graag naar buiten gaat, maar iets minder als het buiten regent, vriest of je gewoon zelf de hele dag in jogging in de zetel wil vegeteren. Lukt dus niet …

Ik kan nog wel een aantal dingen opnoemen, maar we zullen hier maar stoppen en bedenken dat het gras niet perse groener is aan de overkant, zelfs al hebben ze er meer van. Afsluiten doe ik met een foto van een knutselende Emil uit maart 2017: een picture perfect met een geconcentreerde kleuter. Wat je niet ziet op de foto is dat hij die dag übervervelend was, ik daardoor zelf briesend en gestresseerd rondliep, we al heftige ruzie hadden gemaakt met elkaar en dat dit hele tafereel maar 5 minuten heeft geduurd, waarna ik de lijmvlekken van de tafel kon beginnen krabben. Zo zie je maar!

#ouderzonden 3: onkuisheid

      2 Reacties op #ouderzonden 3: onkuisheid

Met een paar dagen vertraging, vandaag nummer 3 in de ouderzonden! Onkuisheid, dat klinkt stouter dan het is, want de vraag van deze week is:


Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?


Mezelf graag blijven zien is soms een wat heikel puntje. Want zoals elke vrouw heb ik mijn onzekerheden. Om er een paar te noemen: die extra buik die maar niet wil verdwijnen (ok ok, ik doe er ook niet veel moeite voor om hem te doen verdwijnen), mijn kapsel dat nooit echt een kapsel is (daarover schreef ik al eens) en mijn kledingkast die niet zo vol en mooi is naar mijn goesting. Kledingbudget is zowat de laatste categorie die gevuld wordt in de YNAB en dat schiet er dus ook vaak altijd bij in. Nochtans kan ik me in een nieuw kledingstuk terug goed in mijn vel voelen en zou ik wat vaker eens iets voor mezelf willen/moeten kopen. Ik heb mezelf beloofd volgende maand wat investeringen te doen in mezelf. Het is nodig!

Maar kom, hoewel ik wel eens sta te vloeken op mijn spiegelbeeld, zijn er ook dagen dat ik al mijn tekortkomingen niet aan mijn hart laat komen. Er zijn belangrijkere dingen in het leven nietwaar? Zoals eens tijd maken voor uw lief bijvoorbeeld, hoewel we dat nooit echt bewust ‘inplannen’. Na 13 jaar gaat dat bij ons nogal vanzelf eigenlijk. Er zijn periodes dat we iets meer náást elkaar dan mét elkaar leven, dat we wat minder praten omdat we moe zijn of onze aandacht in beslag wordt genomen door andere dingen, maar dat neemt geen dramatische proporties aan. We weten elkaar altijd te vinden, soms gewoon ’s avonds in de zetel om samen naar een serie te kijken. Of gewoon naast elkaar terwijl we beiden iets anders doen. Door de kinderen zijn we ook nog hechter geworden. Omdat ze ons verbinden, maar ook omdat we samen een hecht front moeten vormen tegen het geweld dat hier soms door het huis raast. Ouderschap is een teamsport en laat ons zeggen dat wij goede ploegmaten zijn.

Ongeveer om de twee maanden maken we de grootouders blij met een logeerpartijtje van de kinderen en gaan we eens uit eten of naar de cinema. Dan verzuchten we tegen elkaar hoe zalig dat wel eens is, zo zonder kindjes. Want ik geniet dan echt van de rust, hoe graag ik die twee ook in huis heb. We proberen ook minstens 1x per jaar eens ergens te overnachten met ons tweetjes. Maar zelfs als dat er niet van komt, is dat ook best ok. Tijd maken voor elkaar zit hem vooral in de kleine dingetjes. Ik deel mezelf niet op in al die ‘rolletjes’ die je zogezegd moet spelen: mama, partner, dochter, collega, vriendin … Ik ben gewoon altijd alles tegelijk. Als ik ‘partner’ ben, blijf ik nog altijd ‘mama’ en dat is ok. Als we met de kinderen op uitstap zijn, spenderen we óók tijd samen, dus ‘tijd voor elkaar’ hoeft ook niet perse exclusief in elkaars gezelschap te zijn. Af en toe kleed ik me wel eens op voor mijn lief, maar hij ziet me even graag in mijn slobberige joggingbroek (denk ik …). Dan weet je dat het goed zit.

Het was alleen even zoeken naar een foto van ons beiden. En dit is dan zowat het beste dat ik vond. Misschien moeten daar eens wat meer tijd voor maken!

Waarom gaan wandelen met vriendinnen een goed idee is

      2 Reacties op Waarom gaan wandelen met vriendinnen een goed idee is

Als we gaan wandelen doen we dat doorgaans als koppel, vaker met dan zonder kinderen erbij. Soms in het gezelschap van een ander koppel, ook met kinderen. Dat is meestal erg gezellig. Behalve op dagen dat de kinderen er geen zin in hebben, dan wordt een lusvormige wandeling van 4 km zonder ontsnappingsroutes een ware uitputtingsslag (been there, done that). Het is dus ook wel eens leuk om de kinderen thuis te laten en in de plaats van je lief je vriendinnen mee te nemen.

Wij trokken gisteren naar Vorselaar om het natuurpad Lovenhoek te verkennen. Het pad is een wandeling van 5,5 km en loopt door een bebost gebied en een stukje langsheen de Molenbeek. Vorig jaar werd ze trouwens uitgeroepen tot Wandeling van het Jaar. Er werden houten knuppelpaden en stapstronken aangelegd omdat de Molenbeek wel eens uit haar oevers durft te treden en dat was gisteren niet anders. Laat ons zeggen dat ik blij was dat ik mijn rubberen laarzen had aangetrokken.

Gaan wandelen met vriendinnen is absoluut een goed idee, en wel hierom:

1. Je kan rustig bijpraten zonder dat je je gesprek 5.000 keer moet onderbreken voor afgezakte sokken, uitgevallen handschoenen, fruitpauzes of verhalen zonder clou die absoluut verteld moeten worden.

2. Het is eens wat anders dan ’s avonds bij iemand thuis af te spreken. Dat is óók gezellig, maar nu moest er niemand koken en zat niemand opgescheept met de opkuis achteraf. Het is ook goedkoper dan op restaurant te gaan.

3. Je creëert herinneringen waar je later nog op terug kunt kijken. In ons geval kunnen wij terugdenken aan het moment dat we onze beste Fellowship of the Ring-imitatie ten beste gaven op een volledig onderstroomd stuk (“You shall not pass!”).

4. Het is hét moment om eens een buggy-onvriendelijke wandeling te doen. Want meestal nemen wij toch nog een buggy mee voor de kleine beentjes en wordt er ook wel wat gekibbeld over wie er mag inzitten. Het natuurpad was niet buggyvriendelijk, dus anders zou het nog een jaar of twee duren voordat we er zouden geraken.

5. Achteraf mag je zonder schuldgevoel een pannenkoek of wafel gaan eten. Dat deden wij in het Ijssloeberke in Tielen. Geweldig adresje trouwens om toch ook eens mét kinderen aan te doen, want er is vers hoeve-ijs, gemaakt met melk van de koeien in de stal, er zijn wafels en pannenkoeken met appels, krieken, ijs, banaan, chocolade …  Kijk zeker eens op de website voor alle opties, want het zijn er te veel om op te noemen (en om uit te kiezen). Het bleek ook (terecht) een populair adresje te zijn bij de tweede jeugd van Tielen.

Misschien moeten we ineens al maar een doodle maken voor de volgende wandeling. Wanneer kunnen jullie?

#ouderzonden 2: gierigheid

      7 Reacties op #ouderzonden 2: gierigheid

Tweede opdracht in de #ouderzonden-challenge! Ik was de opdracht eigenlijk de hele week wat uit het oog verloren, hoewel het mijn intentie was om op voorhand al bij elke zonde iets te schrijven ‘achter de schermen’. Kwestie van wat voorbereidend werk te doen, want ik ben zo’n hoog blogtempo niet gewend. Meestal blog ik enkel als ik iets voel opborrelen en daar zit geen regelmaat in. Maar kijk, het is gelukt vandaag, dus voorlopig ben ik nog goed bezig. Vraag van de week is:


Wat zou je nooit delen met je kinderen?


Dit deel ik wél

In mijn vorige #ouderzonden-post verkondigde ik nog dat mijn kinderen alles van mij mogen hebben en eigenlijk geldt dat nog steeds. Ik had vroeger bijvoorbeeld nooit verwacht dat ik mijn snoepjes zou delen met mijn kinderen (stel je voor zeg!). Thuis heeft iedereen zo wat zijn eigen snoepgoed. Zoiets waar je een paar weken na elkaar aan verknocht bent tot je opeens zin hebt in iets anders. Hoewel ik mijn eigen snoepgoed beter zou beperken (of nog beter schrappen) kan ik het in de winkel vaak niet laten om nog snel een zak chips mee te grabbelen of een pak gomballen in de kar te zwieren. Momenteel zijn het voor mij Mars-repen, F. heeft ‘papakoeken’ (Choco-as), er zijn Kinder Surprisekes voor Emil en zookoekjes voor Marie. Als Emil iets krijgt, moet Marie ook iets hebben, dat spreekt voor zich. Na school zitten ze hier allebei met hun eigen kommetje ongezondheid in de zetel. Tja … Maar dus, ik probeer mijn voorraad chips niet boven te halen als ze in de buurt zijn, want dan weet ik dat ik moet delen. Maar soms gebeurt het wel, en dan vul ik toch met plezier die beide kommetjes.

Onze slaapkamer delen we ondertussen al vier jaar met onze beide kinderen. Dat is deels bewust en deels ook niet. Er is een kamer in de maak voor Emil en ik zou excuses kunnen opsommen waarom die kamer nog steeds niet af is (geen tijd, geen geld …) maar eigenlijk vind ik het gewoon fijn om met z’n allen op één kamer te liggen. Voila, zo is dat. Meer nog, tot ongeveer 2,5 jaar sliep Emil bijna elke nacht in ons bed (tot baby Marie zijn plaats innam). Toen Marie wat ouder werd, lukte dat samen slapen voor haar niet meer echt en hield ze ons wakker met haar gewoel. Marie heeft dus wél graag haar eigen bed, maar dat staat wel vlak achter dat van ons. Emil zijn bed staat naast het onze, want ik vind hem nu wat te groot met zijn lange kleuterarmen en -benen om nog bij ons in bed te slapen. Al een chance dat wij een grote kamer hebben. Het idee dat mijn kleine jongen helemaal alleen op de verdieping boven ons ligt, zonder dat ik zijn geknor kan horen, is gewoon niet aanlokkelijk. Die kamer komt ooit wel in orde en ik denk ook niet dat Emil er iets aan gaat overhouden om zo lang bij zijn ouders te liggen.

Dit deel ik (liever) niet

Als ik dan toch iets moet noemen dat ik liever niet wil delen, dan is het de televisie. Sofie van Sofinesse verwoordde dat al keigoed, dus ik verwijs gewoon even naar haar, want ik zou het niet beter kunnen zeggen. Met het enige verschil dat ik me wél graag in de zetel neervlei, liefst nog met een dekentje, een warm drankje, een kat en wat van mijn eigen snoepgoed erbij. Nadat de kinderen zijn gaan slapen, wil ik echt even een momentje voor mezelf voor de tv (met of zonder gezelschap van de wederhelft, liefst met). Avonden waarop er eentje meerdere keren terug naar beneden komt/wil omdat ze dorst hebben, niet kunnen of willen gaan slapen, kunnen mij enorm enerveren. Terwijl het ook best gezellig kan zijn om nog samen wat tv te kijken. Al weet ik ook dat we ons dat de volgende dag moeten bekopen met een vermoeid en humeurig kind, dus dat speelt ook wel mee. Maar toch, ik wil hen alles geven, als zij mij ook even tijd gunnen om ’s avonds terug op mijn plooi te komen. Wanneer moet ik anders Netflix kijken?!

Wil je meer lezen over #ouderzonden? Kijk dan zeker ook eens bij de andere deelnemers!

#ouderzonden 1 : ijdelheid

      13 Reacties op #ouderzonden 1 : ijdelheid

Wat maakt van mij een goede ouder?


Dat is de vraag die hoort bij de eerste opdracht van de #ouderzonden die Romina van Big City Life en Annelore van Compleet geluk samen bekokstoofd hebben.

Er ging wat denkwerk vooraf aan het beantwoorden van deze vraag. En ook wat prospectie bij mijn crew. Want ik kan best wat positieve punten opnoemen, maar de negatieve zijn er natuurlijk ook en mijn eerder bescheiden inborst staat altijd klaar met een goedbedoelde “ja maar …”.

Marie was nog niet veel van zeg toen ik het haar vroeg en antwoordde met “Mama” en wat gebrabbel. Wie weet wat ze echt wou zeggen … Toen ik aan F. vroeg wat volgens hem mijn beste eigenschap is als mama, zei hij dat ik heel zorgzaam ben. Emil vindt dat ik goed met de auto kan rijden, of zoals hij me vorige week nog zei “Mama, jij mag nog niet doodgaan, want je moet me nog naar school brengen.” Het is maar dat ik het weet.

Nadenken over je opvoeding en jezelf af en toe in twijfel trekken is al het halve werk, dat las ik eens ergens en dat heb ik ook onthouden. Dus ik denk wel eens na of ik wel goed bezig ben en al zijn er zeker werkpuntjes, al bij al vind ik mezelf een goede mama en wel hierom (om een paar dingen te noemen):

  • Ik wil mijn kinderen behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden, met respect en begrip. Er moeten natuurlijk wat regels zijn, maar ik probeer die te beperken. Niet alleen omdat ‘choose your battles‘ mijn favoriete leuze is sinds ik mama ben en het vaak gewoon niet de moeite is om ruzie te gaan maken over luttele dingen. Maar ook omdat er nu eenmaal ruimte moet zijn voor mijn kinderen om zelf fouten te maken of om creatief te zijn. Als ik bv. vraag aan Emil of hij mee wil komen opruimen en hij zegt “ik ga eerst mijn banaan opeten”, dan laat ik hem eerst zijn banaan opeten (of laat ik hem iets anders afmaken waar hij mee bezig is), want ik word zelf ook niet graag opgejaagd. Als ik een fout heb gemaakt, zal ik me tegenover hem ook excuseren en ik merk dat hij dat tegenwoordig ook al spontaan begint te doen als hij iets fout doet. Pas op, dat wil niet zeggen dat ik ten allen tijde een begripvolle mama ben. Ik ben ook vaak moe en wel eens slechtgezind en dan gaat me dat minder goed af. Zei ik al dat ik als mama nog wat werkpuntjes had? Niemand is altijd de beste versie van zichzelf. Ik niet, F. niet en onze kinderen al zeker niet. Dat probeer ik in mijn achterhoofd te houden bij de zoveelste driftbui.
  • Wat mij, hoop ik, een leuke mama maakt, is dat ik Emil en Marie vaak verras met kleinigheidjes. Ik ben sowieso al een impulskoper, dus als ik iets zie liggen waarvan ik denk dat ze het leuk zullen vinden, heb ik het al in mijn handen voordat ik erover kan nadenken. Zo geef ik al eens een leuk boek, een nieuwe kleurboek of een speelgoedje. Gewoon zomaar. En soms zelfs chocolade, want daar kan ik goed mee scoren.
  • Ik wil hen leuke herinneringen geven om later op terug te kijken. Dus neem ik hen graag mee op uitstap. Niets geeft me zoveel voldoening als zien hoe mijn kinderen genieten van wat nieuwe impulsen. Uitstapjes verlopen ook niet altijd even vlotjes en vaak is er ook wat drama mee gemoeid, maar soms heb je ook van die perfecte dagen waarop iedereen er goesting in heeft. Dat zijn van die dagen waarop ik de zin van het/mijn leven duidelijk zie.
  • Algemeen genomen ben ik degene die de touwtjes in handen heeft als het op de organisatie van het huishouden aankomt en al loopt het soms mis (hoe kan het ook anders), ik ben daar toch behoorlijk goed in. Ik mag dat zeggen nu, want het is de opdracht. Een weekmenu maken, opvang regelen tijdens de vakanties, stakingsdagen of pedagogische studiedagen, zien dat de juiste knutselspullen voor school op de juiste dag in de rugzak van de zoon terecht komen, de spullen bij elkaar zoeken als ze ergens gaan logeren, ervoor zorgen dat iedereen op tijd voldoende propere kleren heeft. Het valt op mijn schouders en het valt daar als op een satijnen kussentje (too much?).

Mijn kinderen komen op de eerste plaats en ik verwacht ook van F. dat ze voor hem op de eerste plaats komen (wat, denk ik, wel zo is). Ik wil vooral dat ze opgroeien tot mooie mensen (mooi vanbinnen, maar dat had je wellicht wel door). Ik zou alles voor ze opgeven en met plezier. Ze mogen alles van me hebben, want ze zijn het waard. En al wordt het soms ook wel eens te veel en kan ik er intens van genieten als ze eens ergens gaan logeren, mijn leven zou echt niet compleet zijn en ook wel heel erg saai, zo zonder hen. Ergens denk ik dat die onvoorwaardelijke liefde van mij sowieso al de beste mama voor hen maakt.


Wil je meer lezen over #ouderzonden? Kijk dan zeker ook eens bij de andere deelnemers!

Copycat

      5 Reacties op Copycat

Het is zover, we zitten met een copycat in huis. Marie is intussen bijna 20 maanden oud en helemaal verslingerd aan haar broer. Alles wat hij doet, doet ze ook. Hij is aan het kleuren, zij moet ook een potloodje hebben. Hij rent door het huis, zij rent hem achterna. Hij gilt, zij volgt 5 seconden later met een minigilletje (oefen daar vooral NIET op zou ik zeggen …). Hij kruipt als een hondje over de grond, zij mee op handen en voeten. Hij kijkt tv, zij gaat gezellig naast hem zitten en trekt, bij gelegenheid, zelfs een dekentje over hen heen. En altijd maar kijken naar hem. ‘Wat doet hij nu? Waar gaat hij naartoe?’. Het zorgt soms ook wel voor gevaarlijke situaties, want Emil kan natuurlijk al meer dan zij en zijn favoriete kattenkwaad is lopen en springen in de zetel. Voer voor menig bijna-hartstilstand.

Haar broer laat hem de aandacht goed gevallen en praat tegen haar met een hoog stemmetje. “Marieke, kom eens hier!”, roept hij dan en zij staat meteen aan zijn zijde. Ik denk dat hij nu eindelijk het potentiële plezier van het hebben van een zus begint in te zien. Tot voor kort was die zus voornamelijk een obstakel in zijn vlucht door het huis, dat altijd afpakte wat van hem was. Hoewel het afpakken weliswaar langs beide kanten een constante blijft, begrijpt die zus nu veel meer en al heeft ze nog niet de woorden om alles te benoemen (buiten wat dierengeluiden en basiscommando’s komt er nog niet veel uit) vormt ze al wel een goede bondgenoot.

Ik zal niet beweren dat Emil als grote broer het ideale rolmodel is (hij weet zijn van nature rustige zus nogal op te jutten) , dus wij kijken ernaar en kunnen alleen maar denken “Als dat maar goed komt…”. Maar dan zie ik ze daar samen zitten, of hand in hand lopen en dan zwelt er vanbinnen iets op. Ik denk dat het mijn hart is.

België voor kinderen en hun baasjes

      2 Reacties op België voor kinderen en hun baasjes

Dat ons eigen land veel leuke plekjes heeft om te ontdekken moet je ons niet meer vertellen. Wie hier in 2017 kwam meelezen heeft al wel door dat wij fervente dagtrippers in eigen land zijn. Ik merk dat mijn verslagen van onze uitstapjes hier stilletjesaan mijn blog aan het overnemen zijn, en dan moet je weten dat ik hier nog niet eens over ál onze uitstapjes kom vertellen. Zoals ik al eens zei worden wij hier vaak het huis uit gedwongen door kinderen die zich doldraaien binnen en nood hebben aan frisse lucht. Gelukkig waren F. en ik al van in onze kinderloze dagen gebeten door het dagtrippersvirus en genieten wij even hard van onze uitstapjes als onze kinderen.

Wij staan altijd op de uitkijk voor leuke dingen om te doen met onze kinderen. Toen ik dus eerder deze maand ontdekte dat de Dingenzoekers (wiens blog ik af en toe las) ook een boek hebben uitgebracht met dingen om te doen in België, aarzelde ik geen moment en deed het mezelf cadeau.

Journaliste Kristien en fotografe Greetje trommelden gedurende drie jaar hun respectievelijke kinderen op en deden beroep op wat ouderwetse kinderarbeid om heel België uit te pluizen op zoek naar kindvriendelijke plekken. Musea, restaurants, slaapplekken, het komt allemaal aan bod in het boek.

Per provincie zijn er twee uitgebreide verslagen van dingen om te doen, twee restaurants en een plaats om te overnachten, voorzien van gezellige foto’s waardoor je bijna onmiddellijk zelf in je auto wil springen. Er worden ook nog ideetjes gegeven voor activiteiten binnen (dat is nodig nu in tijden waarin het schijnbaar áltijd regent) en nog extra tips voor buiten. Als je dat graag wat uitgebreider wil lezen, ga dan gerust naar de blog, geef daar een zoekterm in en je vindt er wellicht een hele uiteenzetting van.

In het boek staan dingen die we al deden, zoals Train World of provinciedomein de Averegten, maar dat is niet erg. Zien dat deze leuke activiteiten in het boek staan geeft al wat garantie dat de dingen die we nog niet deden ook zeker de moeite zullen zijn.

Emil en Marie zijn nog klein dus kunnen we zeker nog niet alles in het boek meteen gaan uitproberen. We zijn nog te afhankelijk van middagdutjes en buggy’s en voor de meer educatievere uitstapjes moeten ze nu eenmaal nog wat essentiële groeifases doorlopen. Maar er zijn zeker genoeg dingen die we al wél kunnen doen en het doet ons al uitkijken naar het moment dat ze groter zijn en we hun hoofdjes kunnen vullen met informatie die ze hopelijk interessant zullen vinden (dat valt nog af te wachten …)

Stonden al op ons zeker-te-doen-lijstje en haalden ook dit boek:

Kenden we nog niet en hebben we nu veel goesting in:

De Liereman

Op de eerste (en enige) zonnige zondag van januari, die dag waarop bleek dat de zon nog bestond, trommelde ik mijn mama en mijn kinderen op en gingen we op aanraden van de Dingenzoekers op pad naar De Liereman in Oud-Turnhout. We maakten er kennis met de Cosmogolem van Koen Van Mechelen en deden hem de groetjes van zijn broer die we al eens in Kruibeke waren tegengekomen.

In het domein zijn verschillende wandelingen van variërende lengtes uitgestippeld, dus wij kozen voor de rode wandeling van 4 km. Die we halverwege jammer genoeg moesten afbreken wegens te veel modder. Daar waren we niet op voorzien met een buggy, een kleuter die per se zijn loopfiets wou meenemen en zonder stevige wandelschoenen. Laat de buggy dus best thuis en doe zeker je wandelschoenen of rubberen laarzen aan als je je niet als een verloren stadsmens wil voelen.

Dan maar iets gaan drinken in het gezellige bezoekerscentrum! Omdat ik zelf geen bier lust, was ik blij dat mijn mama mee was, want dan kon ik een foto nemen van haar Gageleer, het bier dat gebrouwen wordt met gagel uit het natuurgebied. Ze zei dat het lekker was. Een halve wandeling en een biertje, meer moet dat soms niet zijn. volgende keer verkennen we nog het speelbos en doen we wél onze wandelschoenen aan.


Welke tips kan jij geven voor een  leuk uitstapje met of zonder kinderen in ons land?


Het boek “België voor kinderen en hun baasjes” werd uitgegeven bij uitgeverij Luster en kost een luttele 19,95 euro (en nee, dit is geen gesponsorde blogpost).

 

Follow my blog with Bloglovin

2017, het jaar van de uitstapjes

      Geen reacties op 2017, het jaar van de uitstapjes

Al bij al was 2017 een relatief rustig jaar. Geen grote veranderingen, maar wel veel kleine momenten, uitstapjes en pogingen om rust te vinden in een leven met twee kinderen.

Het jaar werd alvast goed ingezet met een gemoedelijke Oudejaarsavond met vrienden en gourmet in de Ardennen. Op 1 januari wakker worden met dit en het jaar kon eigenlijk al niet meer stuk.

2017 was het jaar waarin Marie leerde lopen …

… en transformeerde van deze baby in deze peuter.

Vooral in het voorjaar gingen F. of ik vaak alleen weg met Emil om Marie thuis wat rust te gunnen. Want 2017 was ook het jaar waarin ik aanvaardde dat onze zoon nu eenmaal vaak erg hevig kan zijn en dat ik dat niet altijd op zijn leeftijd of de vermoeidheid moet steken. Zijn enthousiasme hoort bij hem en is evenzeer een deel van hem als die andere, zachte kant die hij gelukkig ook nog heeft. Dus ging ik wel eens met hem zwemmen en daarna spaghetti eten of installeerde F. hem in het fietsstoeltje om te gaan fietsen in Kruibeke.

In mei was er het allereerste schooloptreden van Emil en stond ik met tranen in de ogen en een glimlach op mijn gezicht te kijken naar mijn dansende discozoon.

In de zomer gingen we op vakantie naar Zweden en Denemarken. Dat was vermoeiend, maar zoals verwacht zijn alle moeilijke momenten alweer vergeten en denken we nu alleen nog maar “Amaai, dat was een leuke vakantie!”.

Ik documenteerde alles mooi op mijn blog en ga dat af en toe eens terug lezen als ik in vakantiestemming wil geraken:

Onze kinderen (en wij) zijn graag buiten, dus maakten we in 2017 veel mooie wandelingen.

Onder andere, in het provinciedomein Het Vinne in Zoutleeuw.

 

Doorheen de landloperskolonie in Wortel.

In het bos van Oud-Heverlee.

Rond het kasteel in Alden Biesen.

In het Mastenbos in Kapellen.

Of de Roomackerroute in Tielrode. Om er maar een paar te noemen.

We picknickten ook een keertje in het park van Brasschaat. Dat park is zo’n beetje een tweede thuis voor ons omdat F.’s ouderlijk huis er niet zo ver vanaf ligt en we er vroeger zowat elke week kwamen in de tijd dat we nog niet samenwoonden. Het is ook een park dat alles heeft: een leuke speeltuin, een bossig stuk, open weiden, veel en goede horeca in de buurt… Goede voornemen voor 2018: vaker gaan picknicken.

2017 was ook het jaar waarin ik eindelijk terug wat meer boeken kon lezen!

Naast de vele kleine uitstapjes en korte wandelingen in onze buurt, trokken we soms ook wat verder in onze zoektocht naar innerlijke vrede.

Zo gingen we naar de kasteelfeesten in Horst.

En zagen we, in tegenstelling tot vorig jaar toen de weersomstandigheden niet gunstig genoeg waren, de ballonnen opstijgen in Sint-Niklaas. En miste Emil alles omdat hij in slaap viel.

Voor mijn verjaardag in april plande F. een verrassingsweekend met een overnachting in het Radisson Blu Hotel in Spa, omdat ik al lang eens in peignoir de lift naar het zwembad wou nemen én een overnachting en bijhorende wandeling in de prachtige Voerstreek.

In het najaar logeerden we in een trein.

We gingen naar Bokrijk.

En ook naar het domein van Han-sur-Lesse.

Voor Emils verjaardag trakteerden we hem op een koude Eftelingdag waarop ik een hele dag handschoenen droeg en bijgevolg weinig foto’s nam.

We leerden dit jaar ook dat, wat Emil betreft, ijsjes altijd een lifesaver zijn! Altijd.

En last but not least, mocht ik voor de derde keer meter worden, van mijn neefje Mats.

Er waren ook nog veel bezoekjes aan de Zoo (ecocheques well spent), redelijk wat heerlijk kinderloze tijd met de man van mijn leven en uitstapjes met mijn mama, met of zonder de kindjes (wat eigenlijk altijd resulteerde in goed eten en goed drinken).

In 2018 dus meer van dat en liefst ook een paar gezellige binnenzitdagen. Rustig binnen blijven, werkpuntje voor onze onrustige kroost in het nieuwe jaar.

En aan al wie hier kwam lezen in 2017, een hart vol dankbaarheid en drie zelf te kiezen wensen voor 2018!

Koukleumen in de Winterefteling

      Geen reacties op Koukleumen in de Winterefteling

Afgelopen zondag werd Emil vier jaar. Dat moest gevierd worden, vonden wij. Naast het jaarlijkse familiefeestje en ons grote cadeau (een loopfiets) wilden we hem ook nog trakteren op een dagje Efteling. Het is te zeggen, ik wilde eigenlijk al lang eens naar de Efteling en toen ik zag dat kinderen tot en met drie jaar gratis toegang hebben, was het gewoonweg het moment.

We lieten Marie logeren bij moeke, want met haar 18 maanden zou ze de Efteling best leuk vinden, maar dan zaten we weer vast aan een buggy en dutjes die dan werden overgeslagen. Nee, daar hadden we geen zin in. Bovendien had Emil ook wel eens recht op een dagje exclusieve aandacht van mama en papa, voor zover hij die anders al niet opeist (ahum). Als Marie bijna vier is, mag zij ook eens met ons mee. Eerlijk is eerlijk.

 

Om wachttijden aan de attracties te vermijden, lieten we Emil een dagje school skippen en gingen op een vrijdag. Wat eigenlijk ideaal is, want we moesten nergens aanschuiven. Zelfs niet aan de nieuwe Symbolica-attractie, waar de wachttijd in het weekend wel eens kan oplopen tot meer dan een uur (wist de Efteling-app mij te vertellen toen ik al wat prospectie deed op voorhand). Hoe mooi is Symbolica trouwens ook niet? Ik kwam echt ogen tekort om alles te bekijken terwijl de karretjes tussen elkaar door zoefden. Hadden we niet gewacht tot bijna sluitingstijd om erin te gaan, was ik zeker nog een paar keer geweest. Je kan je rit namelijk drie keer op een andere manier doen, omdat je moet kiezen voor de muziek-, de helden- of de schattentour. Wij deden de schattentour en daarom wou Emil perse een blauwe diamant uit het economisch goed opgestelde winkeltje (bij het uitstappen). Die diamant moet nu ook mee in bed.

.

Ik had Emil op voorhand wat warm gemaakt door, telkens als de Eftelingsprookjes passeerden op Ketnet, enthousiast te roepen “Kijk, daar gaan we binnenkort naartoe”, waardoor hij het altijd maar had over die pratende boom. Eerste stop dus: de pratende boom. Toen we toekwamen begon het smeltende sneeuw te regenen, dus toen we uiteindelijk bij de boom kwam, waren we een beetje doorweekt en had Emil, de koukleum, al een paar keer huilend geroepen “Ik wil naar huis!”. De pratende boom, die zijn tijd nam om een verhaal te vertellen en dus duidelijk geen last had van de koude, werd dus in sneltempo bekeken (net als de rest van het sprookjesbos trouwens).

 

 

Ergens naar binnen dus, waar Emil zijn handen rond zijn curryworst vouwde om zijn vingers op te warmen (true story). Dat moet geholpen worden, want daarna werd hij weer zijn vrolijke zelf en konden we de rest van het park ontdekken. De ijsbaan van de Winterefteling bijvoorbeeld, waar Emil een paar keer in een band naar beneden kon glijden, of het supermooie Land van Laaf. De show van Ravelijn stond ook absoluut op ons programma wegens ‘ridders’ en ‘vuurspuwende draak’ en was een schot in de roos bij Emil. Wat me opviel in de Efteling is hoeveel aandacht ze besteden aan de muziek bij de attracties, want die is echt prachtig. Wel opgelet voor oorwurmen!

 

Ik had gedacht dat een dag wel ruim voldoende was om het ganse park te ontdekken. Maar dat was toch een foute inschatting. We moesten nergens aanschuiven (ik glipte zelfs eens alleen in de achtbaan Vogelrok waar ik meteen kon instappen), en toch hebben we niet alle attracties kunnen doen die we wilden. Niet zo erg uiteindelijk, dat geeft ons alleen maar des te meer redenen om nog eens terug te gaan. Als Marie bijna vier wordt bijvoorbeeld. Of misschien toch al wat eerder …