Witte vuilniszakken

Of ik witte vuilniszakken had gekocht, vroeg hij me enkele dagen geleden. Ja, niet dus. Omdat je die ondingen altijd aan de kassa moet vragen, vergeet ik dat uiteraard als ik ze moet kopen. Tot ik dan thuis kom en iets in de vuilnisbak moet gooien. Waar dan geen zak in zit. Ik kijk naar de aardappelschillen die naast het kleine afvalbakje in de keukenkast zijn beland. Even wil ik een verwensing mompelen aan zijn adres, tot ik me herinner dat ik die aardappelschillen gisteren zélf in het te kleine zakje heb gemikt. Er zijn mails die ik zou moetenRead more

De grote zeemeermin

De kinderen wilden gaan zwemmen, dus nam ik hen in een nostalgische bui mee naar het zwembad waar ik als kind ook naartoe ging. Als we gingen zwemmen was dat inclusief kleffe koffiekoeken die we met natte handen en omwikkeld in onze handdoek opsmulden op onze witte plastic stoel. Om daarna weer te verdwijnen in de golven van het golfslagbad. Ik deed alsof ik de kleine zeemeermin was en gleed gesteund op mijn handen door het ondiepe water. Nu, 25 jaar later, is er weinig veranderd. Het zwembad ziet er hetzelfde uit. De akelige clown houdt nog steeds de wachtRead more

Mevrouw zuurpruim

We wandelen op het strand. De man die ik graag zie en onze dochter voorop, zoekend naar schelpen. Onze zoon rechts van ons, met een stok in zijn hand en in gevecht met de duinen. We hadden allemaal behoefte aan frisse lucht en weidsheid. Emil in de eerste plaats, maar ik ook. De jaarlijkse eindejaarsmelancholie, die zich normaal pas op 1 januari laat zien, zit al een tijdje in mijn lijf en in mijn hoofd. Ik voel me moe, zowel fysiek als mentaal. Ik maak me zorgen om geld, om onze nakende verbouwing en om zaken die eigenlijk pietluttig zijn,Read more

Alles wat ik je zou kunnen zeggen

Er zijn veel dingen die ik je zou kunnen zeggen. Ik zou je kunnen zeggen dat het plantje dat ik van je kreeg toen ik zwanger was van Emil nog steeds leeft. Je had het bij de Brico gekregen terwijl je daar was om gyproc te kopen voor in mijn living. Je had toen pijn in je rug, maar stond daar in mijn living toch te werken. Dat plantje gaf je aan mij voor mijn moederkesdag. Het was een klein gebaar op dat moment, wellicht vergat je het meteen. Maar dat plantje heb ik altijd angstvallig in leven gehouden. BijRead more

De nachtbraker

Op zoek naar? ‘Liefste mama, jij bent de allerliefste mama van de hele wereld.’ Emil wil nog niet gaan slapen en is terug uit zijn bed gekomen. Al voor de tweede keer. De eerste keer had hij nog iets ‘nodig’ en toen ik hem vroeg wat dat dan was, aarzelde hij en keek naarstig rond op de grond in de hoop dat zijn blik op iets zou vallen dat zijn rebellie zou verantwoorden. Nu staat hij voor me en probeert me te paaien met mooie woorden. Ik zucht. Dat momentje dat we kinderloos zijn ’s avonds heb ik even nodig omRead more

Gestrand

We staan voor onze gesloten voordeur. Ik, Emil en Marie. In het donker en in de regen, beladen met boekentassen, een sportzak en knutselwerkjes uit school. We raken niet binnen, want ik ben mijn sleutels vergeten. Niet voor het eerst, moet ik bekennen. Als ik ’s morgens niet als laatste de deur achter me toetrek, durft het wel eens te gebeuren dat ik vergeet mijn sleutels mee te grabbelen uit het veel te volle mandje in de hal. F. zal thuis zijn binnen een dik kwartier als hij de trein heeft die om 18:00 aankomt, bereken ik snel. Intern maakRead more

Mijn gebroken koekje

Gisteren is het vijf jaar geleden dat mijn papa stierf. Ik vond dat ik er goed mee omging en voelde me niet droevig. Op die dag schrijf ik meestal iets op mijn blog, maar dit jaar wou ik het overslaan en liever iets posten op zijn verjaardag omdat die dag nu belangrijker voelt. Ik had al iets geschreven, klaar om te posten op 20 december. Toen de dag die ik bewust wou negeren aanbrak voelde ik me wat emotioneel. Niet door mijn papa, maar doordat we binnenkort gaan verbouwen en dat nu al, zelfs voor er nog maar één steenRead more

De vleermuis-vampier

Griezelen met Halloween Op woensdag is het Halloween in de kleuterschool. Mijn kinderen zijn net als ik fan. Er is een liedje over Halloween dat we tijdens deze periode op repeat zetten. Maal duizend. En de 999ste keer zingen we nog steeds luidkeels mee. Emil moet nog even wachten. In de lagere school vieren ze Halloween pas op vrijdag, dus zit hij in zijn gebruikelijke tenue in de zetel, nippend aan zijn even gebruikelijke tas ochtendmelk. Marie heeft de kwalijke gewoonte ontwikkeld zich beneden te laten aankleden, nadat ze haar yoghurtje heeft gegeten. De geneugten en de dwang van deRead more

Huil maar niet. Of net wel?

September was geen leuke maand. Het resulteerde in die huilbui in de auto op weg naar school, die ik later nog eens overdeed op diverse locaties. Verschillende mensen spraken me daar trouwens op aan. “Gaat het met je?” “Veel sterkte.” “Oei toch!” Het verwarmde mijn hart. Tegelijk vond ik het bijna overdreven. Iedereen huilt toch? Iedereen heeft het toch eens moeilijk? Zo erg is het allemaal niet, huilen lucht zelfs op. De bezorgdheid is lief, maar ook niet echt nodig. Gisteren luisterde ik naar de podcast van Radio Mama, die over ‘onvoorwaardelijke communicatie’ met Maja Vande Velde en ontdekte ikRead more

En toen huilde ik in de auto
op weg naar school

Het was een lastige week geweest. Onze kat Mimi verdween spoorloos op een zondag. Ze was naar buiten gegaan en de ochtend erop zat ze niet zoals gewoonlijk aan het badkamerraam. Ze is al meer dan een week weg. Het was een droevig weekend geweest. De afscheidsdienst van een kleine held had er serieus bij mij op ingehakt. Ik had gehuild, maar voelde me geen rechtmatige eigenaar van de tranen, want het was niet míjn verdriet. Zelfs al leefde ik intens mee met zijn mama en papa. Het was een moeilijke nacht geweest. Ik was serieus verkouden. Snot en eenRead more