De vleermuis-vampier

Griezelen met Halloween

Op woensdag is het Halloween in de kleuterschool. Mijn kinderen zijn net als ik fan. Er is een liedje over Halloween dat we tijdens deze periode op repeat zetten. Maal duizend. En de 999ste keer zingen we nog steeds luidkeels mee.

Emil moet nog even wachten. In de lagere school vieren ze Halloween pas op vrijdag, dus zit hij in zijn gebruikelijke tenue in de zetel, nippend aan zijn even gebruikelijke tas ochtendmelk.

Marie heeft de kwalijke gewoonte ontwikkeld zich beneden te laten aankleden, nadat ze haar yoghurtje heeft gegeten. De geneugten en de dwang van de driejarige. Haar sobere Halloweenpakje ligt klaar op de salontafel. Sober, want ze ging niet in op mijn aanbod om een fluffy heksenjurkje te kopen. Ze draagt geen kleedjes meer, dus stuitte ik op een ontegensprekelijke NEE.

Ik was al opgelucht dat ik bij de H&M een tweedelig pakje vond dat haar goedkeuring kon wegdragen, met niet al te veel polyester en zelfs met een broek. Sindsdien reageerde ze enthousiast op het hele verkleedidee.

Tot nu.

Kleuterdrama

Haar pyamabroekje is uit en ik kon haar al een verse onderbroek aandoen. Terwijl ik de zwarte glitterbroek voor haar opensper voor beentje nummer één, voel ik de eerste tekenen van verzet.

“Doe je vleermuizenbroek maar aan”, zeg ik nog vol overtuiging.

Eén schouder gaat omhoog, haar hoofdje naar opzij en haar mondhoeken naar beneden. Dat is geen goed teken. Ik zucht en besluit haar even een momentje te gunnen. Soms hebben driejarigen dat nodig.

“Zullen we eerst je truitje aandoen?”, probeer ik nog. Dat wil ze wel. Dus ontdoe ik haar van haar pyamabovenstukje en hijs haar zonder al te veel problemen in het zwarte truitje met de vleugels.

“Laat je vleugels eens zien”, vraag ik. Ze kijkt naar beneden en merkt de zwarte vleugeltjes op onder haar oksels.

Paniek.

“Nee, ik wil niet!”, roept ze uit en ze trekt aan de mouwen van haar truitje. Ik weet dat ze straks spijt zou kunnen hebben als zij de enige is die niet verkleed is, dus ben ik niet van plan toe te geven. Maar ik wil evenmin de strijdbijl opnemen, want dat brengt ons nergens.

Dus neem ik de halve vleermuis-vampier in mijn armen. Ze staakt het getrek aan haar mouwen en nestelt zich dicht tegen mij aan. Zo ver zijn we al, maar wat nu? Ik kijk naar Emil. Hij beantwoordt mijn vragende blik met een licht schouderophalen.

Hulp van de grote broer

“Waaaaah”, roept hij opeens uit, “een vleermuis-vampier!”. Hij zet zijn woorden kracht bij door weg te lopen uit de zetel. Hij loopt naar de keuken en gilt daar nog wat verder. Marie vindt het grappig en er ontsnapt haar een stil lachje. Emil arriveert intussen weer bij de zetel en doet er nog een schepje bovenop.

“Ik ben baaahaaang! Mij niet opeten!”. De lokroep van haar grote broer is te sterk. Marie springt uit mijn armen en zet in blote billen de achtervolging in. Ze klauwt haar kleine handjes in de lucht.

“Ik wil mijn broek aandoen”, zegt ze nadat ze samen een rondje rond het keukeneiland hebben gemaakt. “En ik wil ook vampierentandjes”.

De broek is aan nog voordat ik met mijn ogen kan knipperen en ik kan zelfs vampierentanden onder haar lippen tekenen.

Trotse mama

Even later staat de vleermuis-vampier op school tussen de fluffy heksjes en de spookprinsessen. Misschien had ik haar graag in een gelijkaardig jurkje gezien. Ze is de enige meisjesvampier. Ik moet aan mezelf bekennen dat het me vooral trots maakt op mijn eigenzinnige dochter. Die geen jurkjes draagt. Die een vampier wil zijn. Die een eigen mening heeft. Die ook kan toegeven. Al is het maar aan haar grote broer.

En nog het meest trots ben ik op die grote broer van haar. Die soms al beter weet dan ik, wat te doen.

6 thoughts on “De vleermuis-vampier

  1. Ze ziet er stoer en schattig tegelijkertijd uit 🙂 Hier was het deze ochtend een gelijkaardig drama: een tijdje terug keileuk kostuum gekocht met de oma. Deze ochtend weigeren om het aan te doen en skeletkostuum van vorig jaar dan maar aangetrokken. Dat ging vlot aan, al was het niet wat ik in gedachten had. Maar ik ging de strijd niet voeren op een vrijdagochtend 🙂

    1. Incl. wilde haren, want ik mag ook geen staartjes maken… 🙂 Oh ja, ik ken het! De ochtend is geen goed moment voor strijd, en zeker niet op een vrijdag! 🙂 Misschien wil hij het kostuumpje dat je nu hebt gekocht wel volgend jaar aandoen, wie weet!

  2. Mooi stukje Evi, en echt een hele leuke Halloween-outfit!

    Ik vind dat net supertof, zo stoere meisjes! In mijn hoofd ging ik altijd een dochter hebben met toffe broekjes, sneakers en vooral GEEN roze. In realiteit heb ik mijn 4-jarige thuis het voorbije half jaar welgeteld één keer kunnen overtuigen om iets anders te dragen dan een rokje of kleedje en zijn er wekelijks drama’s over haren die nog te kort zijn voor een Elsa-vlecht 🙄

    1. Dank je Chloé. 🙂 Oh kijk, dat is dan weer het andere uiteinde van het spectrum. 🙂 Ergens tussenin zou ideaal zijn hè. Af en toe stoer en af en toe meisje-meisje. Ik denk soms “maar ik heb al een zoon, dus wil ik graag een meisje-meisje-dochter”. Tegelijk vind ik dat stoere ook wel heel fijn. Uiteindelijk gaat het ook niet om wat de mama wil hè, als zij maar gelukkig zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *